Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NOOIT MEER ZONDER MIJ

Onze oppas is een jongen. Hij houdt van musicals, mooie kleren en is dol op kinderen. Dus toen ik hem leerde kennen vier jaar geleden, dacht ik meteen: homo.

Maar wel een homo in de kast. Toen ik zijn moeder eens hoorde zeggen: "Wij houden hier van echte mannen, die flink achter de vrouwen aan zitten", toen liepen de rillingen over mijn rug. Die kast zat voorlopig behoorlijk op slot.

Ik had te doen met onze oppas. Het was voelbaar dat hij zocht naar wie hij was en vocht tegen wie hij was. En ik twijfelde. Moest ik hem laten weten dat ik het wist en dat het voor mij niets uitmaakte? Of bemoeide ik me dan te veel met hem en moest ik gewoon afwachten. Ik zocht naar een middenweg. Toen hij een keer, helemaal in de stijl van zijn familie, kankerde op een oom die hij 'een vieze homo' noemde, zei ik: er is toch niks vies aan homo's?
Het werd stil.
"Nee..." zei hij en keek me aan. De puntjes spraken boekdelen.

Een half jaar geleden werd de blik van de oppas iets rustiger. Alsof hij er wel uit was. Hij ging ook uit, want dat mocht nu hij zeventien was. Al wilde hij nooit vertellen waarheen. Toen hij hier twee weken geleden was, piepte zijn telefoon.
"Sms?", vroeg ik.
"Ja", zei hij. Hij twijfelde. "Van een heel leuk iemand", zei hij. Hij keek me niet aan.
"Hoe heet... - oef, daar stond ik ineens op een punt dat ik er niet meer omheen kon lullen -... hij?, vroeg ik uiteindelijk voorzichtig.
Nu keek de oppas me wel aan. Een glimlach brak door en het laatste stuk lood leek van zijn schouders te vallen.
"Frank", zei hij. "Hij heet Frank. En hij schrijft dat hij nooit meer zonder mij wil."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments