Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EVEN HARD OPTREKKEN

Ik rij op het fietspad langs een bosrand. En ik nader de uitrijlaan van de Wereldomroep. Tussen de bomen door zie ik de koplampen van een auto die nog achter de slagboom staat te wachten. Ik maak een inschatting: moet lukken.

Maar de auto trekt, geheel onverwacht, met gierende banden op en scheurt de oprijlaan af. Ik rem hard, gooi het stuur om en we staan allebei net op tijd stil.

"Go****, kl****!", schreeuw ik geschrokken uit.
Het raampje gaat open. Dat is ook weer even schrikken, maar ik kijk in de ogen van een best wel aardige man, zo lijkt het. En ook hij zit te trillen van de schrik.
"Wat doe je nou!", temper ik mijn toon.
"Niks...", zegt de man bedremmeld. "Gewoon... even hard optrekken." Hij kijkt als een schuldig jongetje.

Misschien heeft hij een rotdag gehad, heeft-ie zich de hele dag ingehouden en wilde hij nou gewoon even hard op het gaspedaal drukken om zich af te reageren. Ik besluit toch om niet meer zo boos te zijn.
"Nou, dat heb je dan nu gedaan", zeg ik mopperig.
"Ja", zegt hij.
"Niet meer doen", zeg ik.
"Nee, ik doe het ook niet meer", zegt hij. Het scheelt niet veel of hij zegt er 'sorry mama' achteraan.
Daar staan we dan. Het lijkt wel of hij wacht op toestemming van mijn kant om te vertrekken.
"Nou, ga nou maar", zeg ik.
"Ja...", zegt hij.
"Dahag", zeg ik een beetje pesterig als hij zijn raampje dicht draait.
"Dahag", klinkt het door het laatste spleetje. Het klinkt opgelucht.
Dan trekt hij op, heeeeel rustig. En bij de kruising kijkt hij wel vier keer naar links.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments