Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BREKEN ZONDER GELUID

We zijn op een verjaardag en er komt nieuw bezoek binnen. Een stel met hun zoontje van inmiddels drie. Ik ken ze wel, van vorige feestjes. En ik herinner me een gesprek met hem, de vader, die destijds beweerde dat hij nooit kinderen wilde. Hij verkondigde dat met veel bravoure en met allerlei redenen van wat er mis was met kinderen in je leven.

Uiteindelijk kwam er toch een kind. En nog een leuke ook. Een jochie met een nieuwsgierige blik en blonde haren die van nature in dreads gaan zitten. Heel bijzonder.

De vader gaat zitten, tegenover mij en ik stel de vraag die op mijn lippen brandt: hoe vindt hij het nu eigenlijk om vader te zijn? Ik zie meteen dat het een vraag is die zijn pantser van bravoure breekt. Zijn hoofd wordt rood en hij stamelt wat. Ik vraag me af of ik deze vraag wel had mogen stellen. Er bouwt zich een spanning op in de kamer. Dan ineens een harde klap. Een glas valt op de grond en breekt in duizend stukjes.

De vader helpt wel heel enthousiast mee met opruimen. Ik zie een zekere opluchting in zijn houding. 'Saved by the glass' denk ik.

Ik durf de vraag daarna niet meer te stellen. Maar als we later met een groep mensen in de keuken staan, hoor ik hem, met die bekende bravoure, roepen dat hij vaak baalt als hij thuis komt van zijn werk, omdat hij dan niet kan gaan sporten, maar aandacht moet besteden aan zijn kind. Ik kijk door de deuropening de kamer in en zie het jongetje heel zoet spelen op de grond. Hij geeft een bal aan een meisje en zegt: 'Nou mag jij'.

Er breekt weer iets in duizend stukjes. Alleen dan bij mij van binnen en zonder geluid.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments