Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BIZAR GESPREK

Dat soort vragen komen altijd als je het echt niet verwacht.

We staan op het punt om weg te gaan, de kleine pipo, broertje en ik. Ik heb mijn jas al aan en ben met broertje in gevecht om ook de zijne aan te krijgen. Naast me probeert de pipo om zijn ontzettend stoere handschoenen zo aan te doen, dat in elk vingertje een vingertje zit, wat nog niet erg wil lukken.

Maar dan komt het.

"Mama, als je dood gaat en je zieltje gaat uit je lijfje, gaat dat dan in een keer (hij maakt daarbij het geluid van een raketlancering en gooit zijn arm omhoog), of gaat het heel lang-zaam (hij spreekt het woord ook langzaam uit)."

Een bizarre vraag. Maar het wordt nog gekker. Want niet zo lang geleden heb ik over precies dit onderwerp een boek gelezen. Ik had ooit de wetenschapster Tatyana Tolstaya (dochter van de schrijver Tolstoy) horen vertellen over een bijna-doodervaring die zij als kind had gehad. En de manier waarop ze het verlaten van het lichaam beschreef was zo vreemd en intrigerend, dat het me bezig bleef houden. Vandaar dat boek. Maar toen ik dat uit had, vroeg ik me af wat ik nu met deze kennis moest. Ik loop er de rest van mijn leven mee rond en pas als het zo ver is, weet ik of het klopt. Dat gaf me een nogal onbevredigend gevoel.

Tot vanmiddag kwart voor vier.

Terwijl het buiten hagelt en al donker begint te worden, besluit ik er even voor te gaan zitten. Ik probeer de theorie zo goed en begrijpelijk mogelijk te reproduceren en de essentie is dat het redelijk lang-zaam gaat.

"Zo?", vraagt de pipo.
Met zijn vlakke hand maakt hij een soort dwarrelbeweging omhoog.

"Nee, meer zo", zeg ik.
En ik trek een soort stroperige draad uit mijn hand naar boven.

"Oh, zoals dat Pietje, dat omhoog klimt bij de bakker", zegt de pipo.

"Ja zo", zeg ik. "Alleen dan niet klimmen, maar een soort van vliegen."

"Een soort van vliegen", herhaalt de pipo een beetje peinzend. "En je lijfje is dan al dood."
Hij zegt het op dezelfde toon als 'De boter is op.' Daarna gaat hij weer verder met het aankrijgen van zijn handschoen, wat nog steeds niet erg wil lukken.
"Ik wil toch liever maar wanten mama", zeg hij. "Want ik vind die vingertjes zo moeilijk."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments