Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE ZIJN ZO WEER BIJ U TERUG

Bij ons thuis was het vroeger niet leuk. Het was echt Niet Leuk en zo verwoordde ik het ook in de eerste jaren nadat ik het huis uit was en studeerde.
"Waarom ga jij eigenlijk nooit naar huis in het weekend?"
"Omdat het niet leuk is bij ons thuis."

Het is een mededeling die afstand schept omdat mensen het niet herkennen. En andersom begreep ik nooit wat die anderen allemaal gingen doen op als ze op vrijdagavond naar huis vertrokken. Waarom deden ze zichzelf dat aan? Maar als mensen er wel eens iets over vroegen, deed ik het snel af met een grap. Ik kon er gewoon nog niet over praten.

Tijdens een therapiesessie, jaren geleden, moest ik het dan toch vertellen. Het was pijnlijk, maar ook prettig op een bepaalde manier. Totdat psycholoog A. zijn conclusie trok: "Dat is een vrij ernstige vorm van kindermishandeling."
"Pardon?", zei ik. Ik vond het label 'kindermishandeling' totaal niet bij mij passen. Zo erg was het nou ook weer niet. Ik was toch niet bont en blauw geslagen? Maar daar dacht psycholoog A. toch anders over.
"Dit is geestelijke mishandeling in een ernstige vorm. Als ik je toen had gekend, had ik je direct uit huis laten plaatsen."

Die woorden hebben nog maanden door mijn hoofd gespookt. Mishandeld? Ik? Pas toen psycholoog A. me kon uitleggen hoe ouders in een normale situatie met hun kinderen omgaan, werd het me duidelijk. Het was bij ons thuis niet gewoon niet leuk, het was er akelig, onveilig en klote. Dit was dus dat verschil dat ik altijd had gevoeld tussen mij en de anderen. Pas toen dat echt goed tot me door ging dringen, kwam de pijn. De grapjes, waarmee ik me er vroeger van af wist te maken, werkten niet meer. Het was gewoon kut. Zonder peren.

Afgelopen maandag:
Aan de lunchtafel bij het omroepblad verzorgen collega F. en ik weer een life-uitzending van onze wekelijkse (zogenaamde) talkshow. Het is een vrolijk gesprek. Maar dan valt ineens het woord kindermishandeling, want het schijnt de week van de kindermishandeling te zijn. Ik hou mezelf goed in de gaten. Gaat dit nog goed van binnen? Geen tranen die opwellen? Geen buikpijn van de spanning? Nee, het gaat nog wel, al val ik stil, dat wel. Maar collega F. vangt het op; dat is het voordeel van duopresentatie. Alleen dan zegt iemand cynisch: "Kindermishandeling bestaat niet, want ik vind persoonlijk dat je kinderen niet genoeg kunt mishandelen." Oeh, nu heb ik het toch even moeilijk. Het voelt alsof ik geslagen wordt en iedereen naar mij kijkt en ondertussen ontstaat er een soort paniek van binnen.

Maar geheel onverwacht is daar ineens weer dat oude vermogen om me er met een grapje uit te redden. "Tijd voor een commercial break", zeg ik. "We zijn zo weer bij u terug."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments