Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HUIS VAN ZAND EN MIST

Eigenlijk had ik gisteravond helemaal geen zin om naar de film te gaan. Ik zat helemaal 'midden in Theo van Gogh'. De hele dag had de televisie aan gestaan en tussendoor liep ik te peinzen over de vraag hoe het nu verder moet in ons land. Want zoals zo velen ben ik bang, voor polarisatie. Voor escalatie. Tussen Nederlanders en moslims.
Reacties van mensen - op straat, politici, kunstenaars - wezen nog niet echt die kant op. Ze waren wel kras, maar waartegen precies?
"Tot hier en niet verder", riep Rita Verdonk.
"Het is een beetje welletjes", zei kunstenaar Henneman.
"Je ken je mening nie meer zegge hiero", zei een Amsterdamse vrouw.

Niemand sprak zich nog uit tegen iemand.

Ikzelf ben alijd zo bang voor het gevoel van 'ons land'. Ik weet nooit of je dat kunt zeggen met landen. Een land is een stukje van de wereld. Je wordt er geboren en je 'mag' er leven. Je krijgt ervan, je geeft eraan, maar betekent dat ook dat het 'jouw' land is? Toch stoor ik me aan mensen die 'onze' normen niet respecteren. Als gasten in je huis die jouw regels met voeten treden...

Vriendin M. belde aan. We gingen toch maar naar de film. Even wat anders. Geen Van Gogh, maar House of sand and fog, met Ben Kingsly.

Een vrouw werd uit haar huis gezet. Onterecht, naar later bleek. Maar inmiddels woonde er al een buitenlands gezin in. Uit Teheran.

Het begon allemaal nog beleefd. Met elkaar willen begrijpen, helpen zelfs. Maar de tussenkomst van een niet helemaal kosjere politieman bracht de zaak aan het wankelen en de strijd werd harder. Toch leken ze er nog uit te komen samen. Totdat. Totdat de zoon van de Iranees een pistool greep en... zelf werd doodgeschoten.

Vanaf dat moment escaleerde alles en alles ging alles stuk. De Iranese familie, het meest gehard, maar ook het meest kwetsbaar, vond in zijn geheel de dood. En de vrouw van het huis? In het laatste shot zien we haar op het balkon van staan.
"Is this your house?", vraagt een agent.
De vrouw overziet het strijdperk. Ze is gebroken.
"No", zegt ze.

En zo was ik nog niet verlost van mijn gepeins, want Jezus, wat een parallel! Zo hard als ik kon, hoopte ik dat zoiets nooit zal gebeuren in ons land. Laat 'ons huis' er in godsnaam nooit een worden van zand en mist!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments