Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE POLITIE HUILT NIET VANDAAG

Op de fiets naar de hei, met de kleine pipo achterop. 'Hier gaat de mama stoppen', zegt de pipo, veel eerder dan ik in mijn hoofd heb. Eigenlijk wilde ik de hele hei overfietsen, maar vooruit, ik heb hem al moeten overtuigen om mee te gaan en het is een mooie plek, dus hij zijn zin. Daarna begint het spelletje 'in de gat springen'. 'De mama gaat ook in de gat springen!' Nee, de mama gaat niet in de gat springen. Daar vindt de mama niks aan. 'Oh. De mama gaat Ynte zoeken. Ja?' Hij duikt alvast onder in zijn gat en hoewel zijn hele rug en de rode capuchon van zijn jas er nog hoog boven uitsteken, begin ik toch met mijn zoektocht. 'Ynte! Waar ben je nou? Mama kan je niet vinden!' Ineens schiet hij overeind. 'Nee, de mama moet ook huilen!' Thuis wil ik dat spel nog wel eens meespelen. Hij komt dan nieuwsgierig voor je staan om te zien hoe het eruit ziet, dat je huilt omdat hij weg is. Maar en plein public doet de mama dat niet. Kleine pipo bedenkt iets nieuws. Hij zet het op een lopen naar een van de klaphekken die de koeien tegen moeten houden. Hij opent het hek, glipt erdoorheen en duwt het dicht. 'De mama kan niet door de hek!' Ik rammel aan het hek en roep 'Oh nee! Ik kan er niet door! Moet ik nou hier blijven?' Hij glundert. 'Nou huilen!' zegt hij. Nee, huilen gaat niet door. 'Oh. Ynte de hek wel opendoen voor de mama.' Ik mag erdoor en voor mij uit rent hij alweer met een volgend idee. Hij laat zich dramatisch vallen in een gat en roept: 'Is een monster in de gat! Mama Ynte helpe!' Ik roep: 'Tatu, tatu, dit is de politie. Politie gaat Ynte redden!' Hij kijkt me hoopvol aan. 'Politie huilen?', vraagt hij. Nee, de politie huilt vandaag ook al niet.


Karin Plugge|195.241.130.65|karin.hoofs@tiscali.nl||2|3|4|2003|12|49|28|PM|Ha Janneke|*|Via Veeman.com bij je teksten uitgekomen. Wat enig om te lezen. Met name het laatste verhaaltje zeer herkenbaar. (ZO ook dat over Daphne D.) By the way, ik ben de ega van Leo, collega van Anne. Bij dat etentje van de laatste keer fungeerde jij als een soort reddingsboei. Ik kon even mijn draai niet vinden aan die tafel en het eten smaakte me ook wat minder. In aug is Leo 20 jaar Kontakt. WIe weet weer een etentje. Verder alles goed? Groetjes Karin
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments