Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HERINNERING VERKRACHT

Ik fietste altijd graag naar school. Het was een heel eind rijden, maar de route was mooi. En dan vooral het laatste stukje: een lang en lief weggetje, het Kees Boekelaantje genaamd. Aan de ene kant van dit laantje lag een hockeyveld, met daaraan grenzend een weiland waarin een paard vredig stond te grazen. Aan de andere kant lag een smal bos met daarin een klein vennetje. Tijdens een tussenuur liepen we daar soms naartoe en zaten met onze voeten in het water. Prettige herinneringen.

Vanwege de première van de film Stille Nacht, werd er deze week op tv een korte reportage uitgezonden over de Utrechtse serieverkrachter. Er werden beelden getoond van het gebied waarin hij de afgelopen jaren actief was geweest. En tot mijn schrik zag ik ineens mijn Kees Boekelaantje! Dat kon toch niet waar zijn?! Maar het was wel waar: op deze plek had de verkrachter de laatste keer toegeslagen. Ik zag het paard en het hockeyveld en ook het bordje met Kees Boekelaan kwam in beeld.

De voice-over vertelde dat de verkrachter een meisje van haar fiets had gesleurd en haar had meegenomen naar het vennetje. Het vennetje kwam ook in beeld. Het water lag er rimpelloos en spiegelend bij, precies zoals ik me herinnerde. Maar die mooie beelden van vroeger werden in een keer weggevaagd door het schokkende idee van wat daar was gebeurd. Iets te goed kon ik me voor de geest halen hoe het meisje daar had gefietst toen plotseling dat monster tevoorschijn sprong uit de bosrand, hoe hij haar mond met tape afplakte en haar naar het vennetje sleepte.

Wat hij daar met haar deed is natuurlijk het allerergste.
Maar mijn herinneringen aan deze plek zijn nu ook voor altijd verkracht.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment