Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET ZO'N MOOIE MUTS

Vanavond op tv:

Tommie zit aan tafel. Naast hem leest meneer Aart de krant. Sien rommelt wat in de keuken.

Tommie vraagt zich af wat hij eens zal gaan doen. Dan weet hij het: een brief schrijven! Meneer Aart zegt meteen dat hij dat niet kan. Want hij kan niet schrijven. Maar Tommie laat zich niet weerhouden; hij doet het lekker toch. Eerst tekent hij een postzegel. Daarna krabbelt hij wat. "Daar staat helemaal niks", zegt meneer Aart. "Dat zijn alleen wat rare hanepoten." Maar Tommie leest voor: "Lieve Sien, dikke kus, Tommie."

Sien komt erbij. Ze leest de brief: "Lieve Sien, mag ik wat van die lekkere chocoladetaart die je net hebt gemaakt?" "Ja hoor", zegt Sien. "Dat mag. Hier heb je een stukje." Tommie smult. Aart moppert.

Geweldig! Die dwarsheid van dat kind, recht tegen dat cynisme van de volwassene in. Maar ook die moraal: als ze zeggen dat je iets niet kunt: gewoon toch doen. Er komt altijd wel iets goeds van. En dat alles in zo'n simpele sketch van 2 minuten, waar alle vierjarigen een goed gevoel van krijgen. En waar ze misschien zelfvertrouwen uit halen waar ze de rest van hun leven plezier van hebben...

Hoe krijgt zo'n schrijfster dat eigenlijk voor elkaar?
En zou ze er wel de credits voor krijgen?
Complimenten, applaus, dat soort dingen.
Misschien wat fanmail van kleuterend Nederland.

Maar nee hoor, niks daarvan, alleen kritiek van de kleine pipo.
En ook zo lekker relevant:
"Mama, ik vond die muts van Tommie niet zo mooi."
Fijn jongen, dat je zo trots op me bent.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment