Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BEROEMD IN GAASTERLAND

Het was eigenlijk een beetje een mission impossible; met een hyperactieve kleuter en een baby van vijf weken naar een openluchtconcert in Friesland op een zondag in de natste augustusmaand van de geschiedenis. Maar goed, we deden het. En toen we het prachtige plaatsje Riis in het Friese Gaasterland hadden gevonden en de schitterende 'Teatertún' inliepen, werden we omhelst door familieleden van A. en voelden ons meteen thuis.

A.'s broer Doede was een van de vier 'trûbadoers' die gezamenlijk optraden en de sfeer zat er meteen goed in. Het Friese publiek klapte, zong mee en de kleine pipo schoof zijn plastic stoel naar achteren en begon te swingen. Hij deed dat wel wat wild en deelde daarmee wat onbedoelde klappen uit, maar de Friezen keken minzaam toe. Voor de zoveelste keer in mijn leven ervoer ik hoe sympathiek, relaxed en sociaal Friezen toch altijd weer zijn.

Maar toen begon het te regenen. En masse trok het publiek de regenjacks tevoorschijn en paraplu's werden opgezet. Men zong nog harder mee. Gelachen werd er ook nog toen D. de hit (vertaald) 'mijn moeder heeft mijn bankpasje per ongeluk in de vuilnisbak gegooid, en dat is lastig' inzette.

De regen werd harder en harder. En Broertje werd nat en bovendien onrustig van het harde geluid (we zaten recht voor een geluidsbox) en de kleine pipo lukte het niet meer om stil te zitten tijdens de meer gevoelige nummers. Dus toen het pauze werd, meldden wij de familie dat we even gingen schuilen in het nabijgelegen restaurant en dat we ze na afloop van het concert nog wel zouden zien.

We aten een pannenkoek en soep, verschoonden Broertje tot twee keer toe en toen het droog werd, liepen we weer richting het optreden en hoorden dat de trûbadoers net hun toegift inzetten. Wandelend over het prachtige bospad kwamen ons drie oudere dames tegemoet.
"Is dat soms kleine Auke?", vroegen ze, wijzend naar Broertje in de draagzak.
Verbaasd zeiden we ja.
"Doede heeft net een lied voor hem gezongen. Een prachtig lied en hij zei vooraf: deze is voor 'lytse Auke'."

We waren geraakt en baalden dat we dit grootse moment hadden gemist. Temidden van het publiek werden we zo nog een paar maal aangesproken en mensen wilden graag even in de draagzak kijken, wat wij als trotse ouders natuurlijk graag toelieten.

'Lytse Auke' sliep er rustig doorheen. Zich niet beseffend dat hij in een klap wereldberoemd was geworden in het Friese Gaasterland. Toen we nat, koud en moe de lange rit naar huis begonnen, stelden we vast dat het weliswaar een mission impossible was, maar dan wel een zeer geslaagde.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments