Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HALF UUR GESCHEIDEN

Tot nu toe was ik er te moe voor, maar vanavond gaat het dan toch echt gebeuren: even een rondje op de fiets. De fysiotherapeute in het ziekenhuis had al gezegd dat dat zo rond de derde week na de operatie weer kon. De eerste dagen, toen ik nog niet eens kon zitten van de pijn, geloofde ik daar niets van. Maar kijk eens aan: A-tje is vandaag precies drie weken oud en daar ga ik dan: op de fiets.

Oh jongens, wat is dit heerlijk. Eerst die fiets maar eens uit zijn eerste versnelling halen. Daar stond-ie nog in van de laatste weken van de zwangerschap toen ik me nauwelijks meer voort kon bewegen. Maar nu rij ik alweer in een lekker tempootje. En: zonder zadelpijn, want weer vijftien kilo lichter.

Mensen die bezig zijn hun tuin te besproeien, mensen die wandelen met de hond, ik begroet ze allemaal. Niet omdat ik ze ken, maar omdat ik zo zit te kicken op die fiets.

Na een rondje kriskras door de buurt, nog even een stukje over de hei en daar kijken naar de zonsondergang en alle heavy gebeurtenissen van afgelopen weken nog even langs laten komen. En dan weer naar huis, want ik mis mijn kleine mannetje merk ik.

Onderweg bedenk ik me dat hij en ik nog sinds zijn conceptie nog nooit zo lang uit elkaar geweest zijn als het afgelopen half uur. Als ik thuiskom blijkt dat ik niet de enige ben die zich dat gerealiseerd heeft. A. staat met kleine A-tje in zijn armen en allebei hebben ze verhitte hoofden. "Vanaf het moment dat je wegreed heeft-ie gegild", zegt A. En kleine A-tje kijkt me aan met een blik die zoveel lijkt te zeggen als: 'Wil je me dit alsjeblieft nooit meer aandoen?'
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments