Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET GESPREK

Ik reed gisteravond naar de hei. Het was een bijzonder mooie avond. De zon scheen en de lucht was vochtig, waardoor er zo'n hele sterke aardelucht uit de grond omhoog kwam.

Ik wandelde een stukje, maar kreeg al snel harde buiken en stekende liezen. Dus zocht ik een bankje, wachtte tot het stil was om me heen en begon het gesprek.

Ik legde alles uit. Van 'beperkte tijd', 'de risico's van te lang wachten', 'dokters die beslissingen nemen' en al die andere typisch aardse dingen. En ik eindigde dit hele verhaal met: "dus als je er nog zelf uit wilt komen, moet je nu beginnen." Toen werd het stil. Een vogel floot een avondliedje, een hond blafte in de verte. En ik had helemaal niet het gevoel iemand overtuigd te hebben. Ik had mijn argumenten keurig op een rij gezet, maar tegen wie had ik het eigenlijk? Ik weet niet wie hij is, hoe hij zich voelt daar binnen, of hij een plan heeft en wat zijn redenen zijn om niet in te dalen.

Misschien is hij iemand die de weg van de minste weerstand kiest.
Misschien heeft hij ook in de rest van zijn leven meer tijd nodig dan anderen hem gunnen.
Misschien zegt zijn intuïtie hem dat hij niet past door het geboortekanaal.

Weet ik veel.

En zo liep ik terug naar de auto. Met het gevoel gedaan te hebben wat ik kon. En de conclusie dat dat niet bijster veel was. En dat ik me dus maar weer moest overgeven aan de situatie.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments