Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAGJE ROLSTOELEN

'Wat doen we vandaag om de gedachten af te leiden?', was vanmorgen de grote vraag. Het antwoord: we gaan naar Artis. Het was prima Artis-weer: niet te warm, niet te koud en de pipo wilde vissen zien, dus Artis was the place to be.

Een probleempje: ik voelde dat ik vandaag niet kon lopen. M'n liezen staken en m'n onderrug was vreselijk instabiel.
"Dan ga jij in een rolstoel", zei A.
Leuk grapje natuurlijk.
Ik besloot zo lang mogelijk niet over dit probleem na te denken. Maar toen we de auto hadden geparkeerd en pakweg 500 meter naar de ingang moesten lopen, was ik al gevloerd. Dus het was óf op een bankje een boekje gaan zitten lezen, of me een dag lang verplaatsen in het leven van onze gehandicapte medemens.

Het werd het laatste.

Waarneming 1: mijn ogen bevonden zich weer op de hoogte van die van de kleine pipo en het viel me meteen op hoeveel er dan verborgen blijft. Achter muren, achter hekken, achter struiken. In het aquarium, waar we als eerste heengingen wegens de vissenobsessie van de pipo, konden kinderen nog op opstapjes staan, maar voor rolstoelers blijft de helft verborgen. Zoals bijvoorbeeld de sidderaal die A. zich nog uit zijn jeugd herinnerde. Die wilde ik beslist zien, dus ik stond even op. Dat bracht meteen verbaasde blikken op de gezichten van omstanders.

Waarneming 2: het is ronduit afschuwelijk wanneer iemand anders (in dit geval A.) bepaalt met welk tempo en via welke weg je ergens naartoe gaat. De eerste 10 minuten had ik nog de neiging om aanwijzingen te geven: 'nee, linksom langs die boom. Even stoppen bij dat mooie beeldje'. Maar daarna gaf ik het maar op, wat voelde als een enorme machtsoverdracht.

Waarneming 3: als ik weer eens ergens geparkeerd stond en A. en de kleine pipo helemaal vooraan stonden en de dieren bespraken, keek ik naar twee ruggen en miste alle gesprekjes. Op die momenten voelde ik me buitengesloten.

"Ah, daar is jouw groepje", zei A. plagerig toen ons tegen het eind van ons bezoek een hele groep bejaarden tegemoet kwam die ook werden voortgeduwd in rolstoelen. Ik kon er wel om lachen, maar ik voelde me zowaar een beetje met ze verbonden.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments