Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE BEVALLING, DEEL 1

Gistermiddag had ik mijn - inmiddels wekelijkse - afspraak bij de verloskundige. Toen ik op de bank lag en zij mijn buik controleerde, werd ze plotseling stil.
"Hij ligt dwars", zei ze na een tijdje bezorgd. "Letterlijk."
'Oh nee, niet weer', dacht ik. Er waren al wat tekenen dat de 'proloog' van de aanstaande 'tour de force' begonnen was: bloedverlies, veel harde buiken, algehele wazigheid. Maar het zou allemaal nooit mogen doorzetten zolang de kleine niet goed lag. De verloskundige maakte meteen een afspraak voor vandaag bij de gynaecoloog om hem te laten beslissen wat we hiermee gingen doen. "En bij weeën: bellen. Meteen", zei ze.

"Wat zei de looskundig?", vroeg de kleine pipo buiten, die ook wat bedrukt was geworden.
"Je broertje ligt weer niet goed", zei ik. De tranen liepen over mijn wangen. Waarom kon het nou niet eens een keer normaal verlopen?

Thuis belde ik A. op zijn werk. "Als ik nu weeën krijg, moet ik meteen bellen. En als de vliezen breken, kunnen ze niets meer doen en wordt het een keizersnede", vertelde ik hem.
"Ik kom naar huis", zei A.
Ondertussen brachten de kleine pipo en ik nog even een bezoekje aan de nieuwe buurvrouw, die nog veel meer bezoek kreeg. Dat leidde aardig af. Wel voelde ik wat gerommel in mijn buik.

Eenmaal thuis werd het gerommel wilder. De buik was permanent gespannen en hier en daar voelde ik een wee. Ik dacht aan de woorden van de verloskundige. Ik twijfelde toch nog twee uur, maar belde toen toch.
"Kom maar naar het ziekenhuis", was het antwoord.

Zo werd het ineens heel 'echt'. A. had al een complete ziekenhuistas gepakt, met alles erin voor een overnachting. De kleine pipo, die al lag te slapen, werd al slapend overgebracht naar het huis van zijn vriendje, verderop in de straat. En ineens reden we, door de spoelende regen, naar het ziekenhuis. Krom van de pijn van een hevige wee, liep ik naar binnen.
"Oh mevrouw, wat spannend voor u", zei een oudere dame die stond te wachten bij de ingang.

Een kraamzuster kwam ons halen en bracht ons naar een verloskamer. Daar kreeg ik het even te kwaad. Hier was ik niet meer geweest sinds mijn vorige bevalling die heel onplezierig was verlopen. "Huil maar lekker", zei de verloskundige, die inmiddels ook was langsgekomen. "Dit keer gaan we het anders doen."

De verloskundige kon nu niet meer goed voelen hoe de baby precies lag. De gynaecoloog werd opgeroepen en die kwam langs met een echoapparaat. Daarop was te zien dat het hoofdje nu weer wel netjes naar beneden lag. Maar ook dat de kleine nog intensief aan het bewegen was, iets wat overigens ook van buiten goed te zien was: mijn buik danste en uitsteksels priemden continu overal uit.
"We houden u hier", zei de gynaecoloog. "Dan kan het vannacht doorzetten."
Pas op dat punt begon het echt tot me door te dringen dat ik die nacht wel eens kon gaan bevallen.

In de uren die volgden werden de weeën heviger en volgden ze elkaar sneller op elkaar. Ik praatte nauwelijks meer, zat helemaal van binnen. A. zat naast me in een stoel en hield mijn hand vast. Een zuster sloot me aan op het CTG-apparaat, waardoor we nu constant het hartje van de baby konden horen en hem ook konden horen bewegen. Dat deed me goed. Ook registreerde het ding de heftigheid van de weeën en die was redelijk groot. Maar dat voelde ik zelf ook wel. Ik raakte in een soort roes die ik me nog wel herinnerde van de vorige keer. Toen ik even naar buiten keek, bleek het ineens donker te zijn. Mijn besef van tijd was ik al verloren. Zo brachten we uren door.

Totdat... het stopte. En ik moe werd. A. was ook aan het doezelen in zijn stoel. "Ik zal er even een bed bij zetten", zei een zuster. "Dan kunnen jullie even wat slapen. Als de weeën terugkeren, worden jullie vanzelf wel wakker."
We sliepen, naast elkaar.
En na een paar uur werden we wakker.
Het was stil, van binnen en van buiten.
A. en ik keken elkaar een tijdje aan.
"We gaan naar huis", zei A. ineens vastbesloten.
Het duurde een paar minuten voordat ik dit voorstel kon verwerken. Net had ik me ingesteld op een bevalling deze nacht en nu ineens... niets? Maar na overleg met de zusters, die ook nog belden met de verloskundige, was iedereen het erover eens: naar huis gaan is goed.

Ik had het gevoel te falen en sprak dat ook uit. Maar een zuster zei dat dit wel vaker voorkwam. "Ik heb het zelf ook gehad. En meestal beval je dan een dag of wat later." Dat luchtte op.

En zo pakten we onze spullen weer in, liepen, zonder een mens tegen te komen en ook een beetje giechelig, het doodstille ziekenhuis weer uit naar de parkeerplaats en reden over de al even stille wegen weer naar huis. Daar aangekomen dronken we nog wat en gingen toen naar bed. Het was tegen half vier.

In bed kon ik de slaap niet goed vatten. Alles kwam nog een keer langs. Ik dacht: het wordt een bevalling in twee delen. Ik schrijf er morgen een logje over en noem het: de bevalling, deel 1.

Wordt vervolgd.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment