Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SCHOONFAMILIEWEEKENDEMOTIES

Vier dagen Vlieland achter de rug, waar dit jaar het familieweekend plaatsvond. Of in mijn geval: het schoonfamilieweekend.

Schoonfamilieweekenden zijn voor mij dagen van extreme emoties. Emotie 1 was wanhoop, toen ik de ochtend na de eerste nacht uit het gammele kampeerboerderijbed probeerde te komen en merkte dat ik niet kon zitten of staan van de pijn in mijn rug en benen. De situatie leek zo ernstig dat A. vond dat we naar huis moesten gaan, wat ik per se niet wilde. In een huilbui bidde ik tot hogere krachten - ik noem ze 'de jongens' - om een oplossing. En die kwam om half elf in de persoon van de dokter. Hij stelde vast dat het geen hernia was, maar wel een geval van beknelde zenuwen door bekkeninstabiliteit, wat normaal is in deze fase van de zwangerschap. Ik mocht niet lopen, juist wel licht fietsen, pijnstillers slikken en ik moest zorgen voor een beter bed.

Het hielp.
Bij deze wil ik 'de jongens' nog even hartelijk bedanken voor hun hulp.

Emotie 2 was diepe liefde bij het volgen van de kleine pipo. Die ziet in zijn tienerneven grote helden die bovendien zo lief waren om hem te betrekken in hun bezigheden. Hij mocht meeskateboarden, ging op een regenachtige middag ook gierend van de lach 'glijden van het natte grasheuvel' tot hij groen en doorweekt was en deed vol overgave mee met het ingraven van een van zijn nichtjes op het strand. Zijn wangen gloeiden van trots en blijdschap. En ik gloeide met hem mee.

Emotie 3 was een zware. Tienerneef J. was van kinds af aan al een lief, klein dondertje. Ik zie hem nog als jongetje van een jaar of vijf voor de hele familie een act opvoeren met een nepsigaar, een pet op en daaronder twee hele brutale oogjes. En allemaal dachten we: dat wordt me er een.
Neef J. gaat nu al jaren door hevige puberstormen. Hij heeft het moeilijk met zichzelf en zijn omgeving, misdraagt zich soms ernstig, wil niet leren en drijft zijn ouders tot wanhoop. Ondanks alles bleef er gelukkig wel altijd een lijn tussen hem en zijn familie.
Maar dit weekend was het anders. Hij was continu op stap met vrienden van het eiland en leek zich geen deel meer van ons te willen voelen. Tijdens de evaluatie op de laatste dag, werd dat akelig duidelijk. Tijdens een moeilijk gesprek stelde een van zijn tantes de confronterende vraag of hij het eigenlijk nog wel gezellig vond met ons. Neef J. kon dat niet echt bevestigen. Hij gaf wel aan een volgende keer niet meer mee te willen. En vertrok een boot eerder dan de rest, ondanks het feit dat zijn vader dat verbood.

Het voelde als een schrijnend afscheid. Ik kreeg het even heel erg te kwaad.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment