Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EERSTE KENNISMAKING

Toen ik overspannen was - voor de lezers die later zijn ingeschakeld: dat was van januari t/m maart dit jaar - in die maanden dus, kon ik niets met het gegeven dat ik zwanger was. Zag ik een baby, dan voelde ik zelfs een soort afkeer en wanhoop. Omdat ik wist dat ik geacht werd er een half jaar later voor zo'n hulpeloos iemand te zijn. Dag en nacht. Voor altijd. Terwijl ik me niet eens raad wist met mezelf op dat moment.

Begin april ging de baby-afkeer weg, maar echt zin had ik nog niet in het 'aanstaande project'. En daarover voelde ik me dan weer schuldig. Alsof ik bij voorbaat al gefaald had als moeder voor dit kleintje.

Eind april: mijn zus was op bezoek met haar pasgeboren zoon. En ineens hoorde ik het mezelf zeggen: 'mag ik hem nu even vasthouden?' Ik stond er zelf van te kijken. Ik vroeg me af of ik ook al klaar was voor het vasthouden van mijn eigen kleintje. Maar wat het moeilijk maakte, was dat ik nog niet wist 'wie het was'. Als ik me een voorstelling probeerde te maken, was er alleen een grijze mist.

Vanmorgen lag ik op de bank bij de verloskundige. Ze voelde aan mijn buik, duwde er af en toe stevig in, op zoek naar een hoofdje en billen. Het kostte haar moeite. "Steeds als ik iets voel, draait-ie snel weer weg. Wat een bewegelijk type is dit." Op dat moment voelde ik een harde dreun van binnenuit. "Oh, hij schopt me weg. Hij heeft er duidelijk genoeg van", zei de verloskundige. En op dat moment kwam er uit de grijze mist een vrolijk kindergezichtje tevoorschijn. Het keek me even lachend aan, om vervolgens weer te verdwijnen. Het voelde als een allereerste kennismaking. Ik was erg blij de rest van de dag.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments