INTUÏTIE KAPOT

Help, m'n intuïtie is kapot!
Aldus S. in de mail die hij me stuurde.
Hij wilde op consult komen
om te kijken of ik het ding kon 'repareren'.

Ik zie intuïtie als iets wat hoort bij ons Hogere Zelf. Als het zintuig van de ziel. Als het kompas in ons leven. Als iets heiligs. En dus zeker niet als een ding dat kapot kan gaan.
"Hij zit er anders continu naast", zegt S. als hij tegenover me zit.
"Of je hebt er niet goed naar geluisterd", zeg ik.
"Daar ligt het niet aan", zegt S. "Ik heb ontzettend veel signalen gehad en die wezen allemaal één kant op. Ik heb precies gedaan wat dat inhield en alles is misgelopen."

Het blijkt dat zijn zaak failliet is. Een zaak die hij runde samen met een compagnon. En daar zit 'm de kneep, want de samenwerking was niet optimaal.
"Die man wilde dat ik hem zijn gang liet gaan. En dat wilde ik ook wel, want daar had ik hem voor aangetrokken. Maar dan moet je iemand wel kunnen vertrouwen..."

Vertrouwen. Als hij het woord uitspreekt, klinkt het harder, nadrukkelijker. Ik zie het ook in grote letters boven zijn hoofd. Dát is, zo voel ik, het onderwerp van dit gesprek. En dát is intuïtie.

"Ik heb de indruk dat vertrouwen sowieso een lastig iets is in jouw leven, klopt dat?", vraag ik.
"Ja, dat klopt", zegt hij. "Maar daar ben ik hier niet voor. Ik kom hier voor..."
Ah, de klant neemt de regie.
Vroeger ging ik daar nog weleens in mee.
Maar in de loop der jaren heb ik geleerd...
"Wacht even", zeg ik. "Je bent hier nu bij mij op consult. Dus je zult, of je dat nu makkelijk vindt of niet, mijn intuïtie wel moeten vertrouwen. Anders had je net zo goed niet kunnen komen."
Ik voel het gevecht dat hij nu vanbinnen levert. Dit is echt heel lastig voor hem.
"Zeg het maar", zeg ik. "Kun je mij 3 kwartier vertrouwen, of niet?"
Hij kijkt me verbijsterd en gekweld aan.
"Ik zal het proberen", zegt hij dan.
"Doe het maar gewoon", zeg ik.
"Oke, ik doe het", zegt hij.
"Als je aan het eind van het consult er niks aan hebt gehad, dan hoef je niet te betalen, deal?"
"Deal", zegt hij.

Nu kan ik aan het werk. Al heb ik het idee dat hij elk moment weer in kan grijpen, want deze man is, vanuit een gebrek aan vertrouwen, een control freak. En dit, precies dit, is wat er gebeurd is met de compagnon en de zaak. Hij heeft iemand aangetrokken, maar heeft deze persoon nooit echt zijn vertrouwen durven geven. Dat gaf spanningen. Vervolgens zocht hij heil bij zijn intuïtie. Maar: ook weer niet echt, want ook daar hield hij de controle.

"Ik zie intuïtie-kaarten", zeg ik. "Heb je die ook geraadpleegd?"
"Ja, die set", zegt hij, boos wijzend naar een doos die in de vensterbank staat. "Ik dacht vanmorgen nog: ik kan ze net zo goed weggooien. Waardeloos."
Ik pak de set.
"Pak eens een kaart die je trok en vertel eens hoe je die interpreteerde?"
Hij zoekt in de kaarten.
"Deze", zegt hij.
'Let Go', zegt de kaart.
"Nou, dat zegt alles toch? Let Go. Dus ik denk: ik laat hem zijn gang gaan..."
De ondertekst luidt: 'As you surrender the need to control, your relaxed energy rapidly attracts your desires.'
"Waar de kaart toe oproept", zeg ik. "Is ontspannen achterover leunen. In vertrouwen. Wetend dat, met deze houding, er komt wat je nodig hebt. Maar wat jij volgens mij gedaan hebt is je compagnon, nadat die boos werd, in zijn sop gaar laten koken. Zonder vertrouwen. Je hebt omstandigheden gecreëerd waarin hij nooit heeft kunnen doen waar jij op had gehoopt."

Het wordt even stil. S. kijkt me aan.
"Dat zei hij zelf ook al", zegt hij. "Hij zei: je hebt me nooit echt een kans gegeven."
"Ik denk dat-ie gelijk had", zeg ik.
"Maar... wat had ik dan ánders moeten doen?", vraagt hij.
"Wat je nu doet, op dit moment doet: loslaten. Luisteren. Mij mijn werk laten doen. Mij vertrouwen."

Er blijken nog heel veel andere 'signalen' geweest te zijn, die hij allemaal zijn eigen kant op geredeneerd heeft. Er is niks mis met zijn intuïtie, alleen zijn angst en controle-drift zijn groter en daarmee onderdrukt hij dat kleine, maar o zo wijze stemmetje.
En natuurlijk is er een reden voor dat gebrek aan vertrouwen en de drang tot controle. Maar elke verandering begint bij bewustzijn en dat kwartje is gevallen.

En 1 ding is duidelijk:
zijn intuïtie is niet kapot.

IMG_20200216_203651703

ALS MERCURIUS RETROGRADE LOOPT

Ik weet niet hoe het voor u is,
maar ik vind astrologie
altijd een beetje lastig.

Dat komt vooral doordat ik er bijna niets van afweet. En voor een ander deel doordat ik mijn vertrouwen erin zelf verpest heb in de tijd dat ik nog werkte als redacteur voor de bladen. De meeste van die bladen hadden ook een horoscoop en die werd aangeleverd door een astrologe. Als eindredacteur moest ik die stukjes redigeren en op de juiste lengte brengen. Daarbij vond ik het leuk om mijn eigen sterrenbeeld - ik ben Kreeft - net iets positiever te maken. Een kleine financiële meevaller, een compliment op het werk, dat soort dingen. Als ik boos was op iemand, wilde ik nog weleens het sterrenbeeld van die persoon de andere kant op aanpassen. Een lekke band, een mislukte soep... En nee, ik kan dit op geen enkele manier verdedigen. Ik kan het hooguit verklaren vanuit verveling. En de prijs die ik ervoor betaal is dat ik astrologie moeilijk kan vertrouwen.

Sinds ik in de spirituele hoek ben gaan werken, kom ik best vaak astrologen tegen. Ik vind het hele lieve mensen, maar ze praten vaak zo raadselachtig. Teksten als:
'Tja, ik ben Boogschutter met Maagd ascendant en m'n zon staat in het 7e huis, dus dan weet je het wel hè.'
Terwijl: ik heb geen idee...
Maar er is 1 fenomeen dat astrologen veelvuldig en duidelijk delen met de rest van de wereld. En dat is wat het inhoudt als Mercurius retrograde gaat lopen. Dat schijnt te zorgen voor communicatieve chaos en je kunt dan ook beter geen contracten tekenen omdat mensen er later toch weer op terugkomen. Wel is deze fase heel geschikt om te graven in uw verleden.
Wat de astrologen niet vertellen, is hoe je zo'n periode doorkomt. Dat moet je dan weer zelf uitzoeken. En dames en heren, let op: ik zag het op Facebook: Mercurius loopt nu weer retrograde. Dus namens de astrologie raad ik u aan om de komende 2 weken geen afspraken te maken, communicatie zoveel mogelijk te vermijden en zo diep mogelijk in uw verleden te graven.

Het wordt een periode van chaos,
en dat duurt tot 4 maart.
Maar goed nieuws voor alle Kreeften:
die krijgen een financiële meevaller.

WAT IK ZONDER JOU ZOU MOETEN...

"Wat ik even wil zeggen", zegt de pipo. "Het is allemaal jouw schuld."
"Wat precies?", vraag ik.
"Alles", zegt de pipo. "M'n hele leven."
"O, zo", zeg ik.
"Ik lag lekker te slapen in die spirituele wereld van jou. En toen ineens - wiboe, wiboe - ging er een alarm af. Iemand wilde een kind."
"Ja", zeg ik.
"Nou en de rest is geschiedenis", zegt de pipo.
"Klopt", zeg ik.
"Nou heb ik weer problemen met m'n computer", vervolgt de pipo. "Er is een onderdeel stuk, dat moet ik opsturen, kan ik weken niet gamen en je weet wat gamen voor mij betekent."
"Dat weet ik", zeg ik.
"Dan weet je ook wat niet-gamen voor me betekent", concludeert de pipo.
"Ja", zeg ik. "Dat weet ik. Ik vind het ook heel naar voor je."
"Precies", zegt de pipo. "En als ik nou wist dat het daarbij bleef, maar het is me inmiddels na zo'n kleine 20 jaar wel duidelijk dat dat niet zo is. Eigenlijk is het leven een aaneenschakeling van toestanden en gedoe. Met af en toe wat relatieve rust daartussen. Maar dan moet je je weer voorbereiden op het volgende."
"Poeh...", zeg ik.
"En dat is dus allemaal begonnen bij jou", stelt hij nog eens vast.
"Dat kan ik niet ontkennen", zeg ik.
"Dat je weet wat je hebt aangericht."
"Ik ben me er volledig van bewust", zeg ik.
"En daar kun je mee leven?", vraagt hij.
"Ja hoor, dat lukt wel", zeg ik.
"Onvoorstelbaar", zegt hij.

Hij zucht.
"Wel fijn dat ik het even bij je kwijt kan."
Hij geeft me een kus.
"Ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten..."

MAGIC HAPPENS EVERYWHERE

MAGIC HAPPENS EVERYWHERE

Het was een lange reis geweest naar Steenwijk.
En toen ik aankwam bij het theater
wilde ik snel naar binnen lopen.
En toen zei iets in mij:
'Ho...'

Ik stopte. En ik keek naar de mooie buitenkant. Naar de rode loper en die goudkleurige paaltjes met die rode koorden ertussen. En toen kwamen de gedachten...
Ooit ben ik als medium begonnen in huiskamers, samen met nog 3 collega's. Hele bijzondere, avonden waren dat, die een enorme impact op me hadden. Ik heb het jaren gedaan, uiteindelijk zelfs door het hele land. En ik kan het ieder beginnend medium aanraden, want het is een goede manier om ervaring op te doen en om zo dicht bij je publiek te werken.
Daarna kwamen de kleine zaaltjes. Eerst in wijkgebouwen, buurtcentra. Langzaamaan wat groter. De eerste uitnodigingen van spirituele verenigingen om avonden te verzorgen kwamen binnen. Zo'n eer.

En toen mocht ik steeds vaker demonstraties doen in kleine kerkjes. Mooie spirituele plekken met een bijzondere energie. Wat altijd helpt, bij ons werk. Maar nu, vanavond, voor de allereerste keer: in een theater. Toch even een moment om bij stil te staan.

Ik loop over de rode loper. Tussen de paaltjes. De deuren zoeven open. Binnen: een foyer. Alleen het woord al: foyer... Een bar, een kroonluchter, een wall of fame met foto's van artiesten die er hebben opgetreden, voorzien van handtekeningen. Ik maak een foto van de foto van Ernst & Bobbie, de vroegere helden van de pipo en de patat. 'De grootste soepkippen van Nederland', staat erbij. Ik glimlach.

Dan word ik naar de zaal gebracht waar ik ga werken. Zo, dat is even anders. Normaal werk ik gelijkvloers, maar hier staan de klapstoelen als een soort heuvel van zetels voor mij opgesteld. Ik krijg een microfoon met zender om en de vraag of het licht zo goed is. Ook een first. Ernst en Bobbie zouden vast iets vinden van het licht, maar ik heb geen idee. Ik vind het licht geweldig, want ik vind alles geweldig, want ik sta in een theater!

Blijft er 1 vraag over: hoe gaat het zijn om hier te werken. De energie voelt goed, want de plaatselijke spirituele kring organiseert hier al langer avonden en dat voel je. Maar hamvraag is natuurlijk: can the magic happen here...

De avond begint. Ik geef me over en Spirit neemt de leiding. Ik praat en luister en werk en geniet en de zaal doet mee. Ik maak ruim een uur contacten en dan is het pauze. Ik hou niet van pauze; het haalt me uit de flow. Maar pauze hoort ook bij theater. Iets met de bar en omzet draaien. Organisator Marjan heeft er een mooi plan op bedacht: na de pauze vraag en antwoord doen. Top! Dus nadat de omzet is verhoogd, komen de vragen, waaronder eentje over dieren, of die als boodschappers van de spirituele wereld kunnen werken. Ja zeker kan dat! Ik vertel dat met name 'gevleugelde dieren' zich daar heel goed voor lenen, mede doordat ze leven tussen 2 werelden, de aardse en de lucht-wereld. En dat bij sommige mensen roodborstjes op opvallende wijze langskomen en bij anderen libellen of vlinders en dat ik zelf iets heb met lieveheersbeestjes die opduiken op de gekste plekken en momenten...

Ik wil doorgaan als mijn oog ineens valt op iets piepkleins op de houten vloer.
Ik loop erheen.
"Dit geloven jullie niet", zeg ik.
"Een lieveheersbeestje?", vraagt de zaal.
"Ja, echt", zeg ik.
Hilariteit.
Iemand reikt me een briefje aan waarmee ik hem op mijn tafeltje aan de zijkant zet, zodat ik niet op hem kan gaan staan. Ik hou m'n oog erop en zie hem nog een tijdje zitten. Maar als de avond is afgelopen, is hij gevlogen. Klus geklaard en vraag beantwoord:

Can the magic happen in een theater?
O yes!
Magic can happen everywhere...

ZO BLIJ KON HIJ ZIJN

De uitnodiging kwam zo'n 3 weken geleden.
Een mail van het Rijksmuseum.
Over een 'prikkelvrije avond',
voor mensen met (o.a.) autisme.

Hoe ze ons hebben gevonden weet ik niet. Maar ik zeg: lang leve de algoritmes, want het was precies aan het juiste adres. Niet voor de patat, want die heeft niks met kunst, maar wel voor de pipo. Na 4 jaar onder een steen te hebben geleefd, durft hij zich weer een beetje open te stellen voor de wereld. En dit was natuurlijk een fantastische kans...

100 Mensen mochten er komen. En zowaar zeg, we waren op tijd! Met twee kaartjes gingen we eind van de middag op pad. Met de auto, want de trein is nog teveel.
Om 18.00 uur sloot het museum voor het normale publiek, maar opende zich voor ons.

We kwamen binnen.
Doodse stilte.
Alles leeg.
Het licht gedimd.
"Goedenavond", fluisterde een medewerkster. "U kunt daar uw jas afgeven."
"Dank u wel", fluisterden we terug.
Blijkbaar behoorde fluisteren tot de instructies die het personeel had gekregen, want ook de garderobe-juffrouw fluisterde ons toe.
"Heel veel plezier vanavond. Geniet ervan."

Ze hadden 'alleen' de tweede etage opengesteld - die van de 17e eeuw. Maar voor ons was dat genoeg; we waren al blij dat we er waren, want voor de pipo is dit, sinds zijn paniekstoornis, normaal gesproken echt no go.
We kwamen in de eerste zaal. En ik vroeg me af: 'Hoe was het ook alweer, met de pipo in een museum?' Het was allemaal alweer zo lang geleden dat we ergens naartoe konden. Het antwoord kreeg ik meteen: de pipo was ra-zend-enthousiast. Over Alles. Over de lichtval op de doeken van Ruysdael, over de gezichtsuidrukkingen bij Rembrandt, over de hoeveelheid laadjes in de kabinetten, over het zwart op de muren, over de vriendelijkheid van de suppoost, over het feit dat op bijna ieder 17e eeuws doek wel een hond blijkt te staan! (De pipo is gek op honden.) "Kijk nou toch, wat een poepie!"

De stilte was bijna surealistisch. Lege hallen, lege trappen. Zo af en toe kwamen we iemand tegen. Een vrouw met een prikkeldempende bril, een man met een geluidsdempende koptelefoon en kinderen en jongeren met (vermoedelijk) autisme. Een jongetje dat in de zaal over zeeslagen onvermoeibaar alle afbeeldingen van schepen tot in detail fotografeerde. Een jongeman die aan een suppoost te uitgebreid dingen stond uit te leggen over de techniek van Jan Steen. We glimlachten.
"Hè lekker, gekkie tussen de gekkies", zei de pipo.

Ik had verwacht dat hij het maximaal een uur vol zou houden. Maar na ruim 2 uur moest ik voorstellen om er een beetje een eind aan te brijen.
"Kan ik ergens een review achterlaten? Kan ik geld geven? Kan ik de directeur persoonlijk een handje geven? Dat wil ik namelijk allemaal!", juichte de pipo.
O ja, zo blij kon hij zijn. Helemaal vergeten. Dat overenthousiaste jochie van toen. Het was weer even helemaal terug.

Er lag een beoordelingsformulier bij de garderobe.
We schreven het helemaal vol met superlatieven.
Maar toch ook nog even via deze weg:
Rijksmuseum, ontzettend-niet-normaal-maar-wel-vanuit-het diepst-van-ons-hart-bedankt!!!
We hebben een geweldige avond gehad.

LITTLE DID WE KNOW (SLOT)

We gingen zitten.
Op mijn consult-plek.
Ik wees naar haar foto in de kast.

Caspar keek zijn moeder aan en schoot meteen weer in een pijnkramp. Deze was nog heftiger dan de eerste. Ik realiseerde me dat een groot deel van deze pijn over zijn moeder gaat. En dat ik er maar beter zo gewoon mogelijk onder kon blijven.
Iets wat ik gelukkig heel goed kan. Zoals toen met het sub-wereldje met Helga in het ziekenhuis.
Als vanzelf draaiden we allebei onze stoel een beetje naar haar toe. En zo zaten we ineens in een driehoek, heel gezellig.
Wat een wonder dit.

"Hoe ken je mijn moeder precies?", vroeg Caspar.
En ik vertelde hem het verhaal van De Kern.
"Eigenlijk begon het met het feit dat ik geen contact meer had met mijn moeder...", zei ik.
"Je meent het...", zei hij.
We waren er even stil van.
Zoveel parallellen.

Ik vertelde ook over de avonden bij haar thuis.
"Ik weet het", zei hij. "Daar leefden we toen van. Toen jij er kwam, woonde ik er al niet meer, maar daarvoor zat ik dan op mijn kamer boven en vroeg me af wat er beneden gebeurde."
Hij vertelde ook zijn verhaal. Geboren in Korea. Geadopteerd toen hij 3,5 was, samen met zijn jongere broertje van toen 1,5 jaar.
"Daar heb ik me vanaf zijn geboorte verantwoordelijk voor gevoeld. En nog steeds..."
(Pijnkramp-aanval.)
"Toen ik 11 was, gingen mijn ouders scheiden. Op mijn 16e was de situatie onhoudbaar bij mijn moeder thuis en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Ze zei: 'Maar ik ben nog niet klaar met je opvoeding!' Ik dacht: 'Was je daar mee bezig dan?'"
(Pijnkramp-aanval.)
Langzaam werd me het patroon duidelijk. Oude pijn, over zijn broertje, over zijn moeder, pijn die er toen niet kon zijn omdat er overleefd moest worden, kwam nu naar boven, in scheuten en golven.
'Hij eet zich er een weg doorheen', dacht ik.
Het werd een helend gesprek voor ons beiden. Waarin we met vlagen ook ontzettend konden lachen om die gekke Helga. Niet lang daarna weer gevolgd door die pijnkramp aan zijn kant.

Hoewel ik niet aan het werk was, voelde 'mijn clubje' wel heel dichtbij.
'Zeg hem dat hij beter door de pijn heen kan ademen', lieten ze me voelen. 'Hij denkt dat hij het vast moet zetten omdat hij de pijn dan meer voelt, maar dat hoeft niet. Het gaat beter als hij het laat stromen...'
Kon ik dit zeggen? Ach, waarom niet.
"Mijn clubje zegt", begon ik, wapperend naar rechts achter me, "dat je beter door de pijn heen kunt ademen. Dan stroomt het beter."
"Ah!", zei hij. "Ik dacht dat ik de pijn nog meer moest voelen. Maar het mag dus ook gewoon door me heenstromen..."
"Ja", zei ik.
En ineens was het weer oudejaarsavond 2003-2004. Toen ik op bed lag te gillen van de paniekaanvallen en ook mijn adem vastzette. En Helga die op het randje van mijn bed zat en geruststellend zei:
"Blijf maar ademhalen, Janneke. Dan stroomt het er vanzelf uit..."

Er viel zoveel op zijn plek. Niet alleen over Helga, over haar leven en dat van Caspar en zijn broertje. Maar nog meer over hoe 'Het Leven' werkt. Ik die een moeder nodig had en die (tijdelijk) een moeder kreeg. Totdat ik 'het zelf kon' en ik haar weer moest laten gaan. Zij die wilde moederen en haar licht wilde doorgeven. En ik die dat maar al te graag ontving en deed. En Caspar die, na al die jaren van wegstoppen van zoveel pijn, nu dan de tijd en de moed voelde om het allemaal aan te gaan. Via de spirituele weg. Haar weg. En die, in de pijn die hij daarbij tegenkwam, mij had gevonden.
"Ik heb ge-googlet", zei hij. "Op de naam van mijn moeder en medium en aura, geloof ik. Ik kreeg 1 hit. Die leidde naar een blogje van jou waarin je een keer iets over haar vertelde."
1 Hit.
Een blogje.
Ook dat nog.

En zo ontstond de basis van deze serie. Die ons weer een glimp heeft gegeven in de Grootsheid van alles. Wij die denken dat we het allemaal weten. Dat wij alles controleren. Maar de krachten om ons heen... ze zijn zo groot. En steeds vaker krijg ik het gevoel dat er veel meer 'door ons heen gepraat' wordt dan we denken. En dat we regelmatig als poppetjes worden 'geplaceerd.'
En ik vind het inmiddels allemaal prima hoor.
Praat maar, placeer maar.
Het heeft mij al zoveel moois gebracht.
Ik ben nu wel zo ver dat ik kan erkennen dat 'Het' zo oneindig veel groter is dan wij.
Dat 'Het' handelt vanuit Liefde en dat 'Het' het allemaal weet.
Daar waar wij nog 'in opleiding' zijn.
Bij 'Het', bij Helga, bij elkaar.
So little do we know...

LITTLE DID WE KNOW (5)

Ik moest het berichtje 3 x lezen
voordat het een beetje bij me kon landen.
Het viel duidelijk in de categorie:
'die zag je niet aankomen'.

- Beste Janneke, Ik zag dat je mijn moeder, Helga, hebt ontmoet in de Kern. Ik ben haar geadopteerde zoon en ben door een awareness training door een awakening proces aan het gaan waardoor ik interesse krijg voor spirituele zaken. Mocht je mij iets over mijn moeder willen vertellen, dan zou ik je daar zeer erkentelijk voor zijn. Hartelijke groet, Caspar

- Hallo Caspar, dank voor je bericht. Het raakt me. Ik heb hele mooie herinneringen aan je moeder en ze heeft een bijzondere rol in mijn leven gespeeld. Dus ik vind het mooi om over haar te praten. Deze week is nog even heel druk, maar ik ben in de kerstvakantie thuis, dus mocht dat voor jou ook schikken...

- Wat fijn om dat te weten. Ik heb ook tijd in de kerstvakantie, maar mocht het mogelijk zijn, dan bij voorkeur in de avond ivm mijn kinderen. Hartelijke groet, Caspar

- Ja hoor, dat kan. Is maandagavond 30/12 een mogelijkheid voor jou? En vind je het goed om bij mij in de praktijk af te spreken? Daar 'is' Helga namelijk ook een beetje . ; • )

Jemigmina, wat was dit bijzonder. Steeds moest ik denk aan het 'awakening proces' waar Caspar over had geschreven. Ik had met Helga niet veel gesproken over haar jongens. Maar ik had wel begrepen dat ze beiden destijds niets hadden met haar beroep als medium. Ze liet zich er verder niet over uit, maar ik vermoedde dat dat pijnlijk was. En nu dit, na al die jaren, interesse voor spirituele zaken bij haar zoon...
'Zie je wel, het is dus nooit te laat', ging door mijn hoofd.

Het werd 30 december en... ik lag op bed met de griep. Heel vervelend, maar het gaf me ook tijd om na te denken. En ineens schoot het me dit te binnen: de vorige keer dat ik ziek op bed lag met oud & nieuw, was die keer met die paniekaanvallen, 16 jaar geleden, toen Helga me kwam verzorgen...
Ik kreeg dat rare gevoel dat hier iets aan de gang was, iets met parallellen en overeenkomsten. Iets wat groter is dan wijzelf...

Ik moest de afspraak 2 weken verplaatsen, maar op zaterdagmiddag 18 januari liep ik dan naar de pratkijk voor de afspraak. Met een raar gevoel, dat wel. Het leek een beetje op de zenuwen/spanning die ik soms nog steeds kan voelen voor een consult. Maar waarom nou toch in dit geval? Ik ging toch geen consult geven? Ik zou toch gewoon gaan praten over Helga?

Ik was er een half uur van tevoren om de verwarming alvast aan te zetten, de kaarsjes aan te steken en om thee te zetten. Toen schoot me te binnen: ik moet de voordeur nog open zetten... Ik zet normaal nooit de voordeur open. Ik deed het even, maar voelde de kou en dacht: nee, toch niet. Ik moest wel glimlachen. Dat deed zij dus wel... Haar gevoel voor 'wees welkom' was nog groter dan de praktische gedachte over kou in huis...
Even later hoorde ik geluid in de gang.
"Hallo!", riep iemand.
"Hallo!, riep ik. "Welkom!" (Ging vanzelf.)
Ik liep naar de gang en daar stond hij.
"Sorry dat ik een beetje casual gekleed ben."
Ik was zelf ook casual gekleed, dus dat leek me geen probleem.
"Kom binnen!", zei ik.
Hij betrad mijn praktijk en keek om zich heen en leek een soort van overweldigd. Het was even stil.
"Alles wat je hier ziet... is ooit begonnen bij jouw moeder", zei ik.
Het klonk een beetje officieel, maar het was wel waar.
Op dat moment klapte hij voorover. En leek te stoppen met ademhalen.
"Au, au, au!", kreunde hij.
Ik schrok me dood. Wat was dit nou? Maar ik zag ook dat hij zelf totaal niet in paniek was. Wat hier ook gebeurde, hij was er duidelijk aan gewend. Even later kwam hij weer omhoog, met de pijn nog op zijn gezicht.
"Ik ben door een soort awakening aan het gaan", zei hij, buiten adem. "En daarin kom ik heel veel oude pijn tegen van vroeger. Die komt in golven en ik voel het echt fysiek. Maar het geeft niet hoor. Ik ben de schaamte ondertussen wel voorbij."
"Maar... kan ik dan wel alles tegen je zeggen?", vroeg ik bezorgd.
"Ja, juist!", zei hij. "Daar ben ik hier voor. Ik wil alles weten en ik wil overal doorheen. Ik heb het lang genoeg weggestopt."

Vanaf dat moment wist ik:
dit wordt een gedenkwaardig,
maar ook een eigenaardig gesprek.


(U kent de procedure inmiddels... O, en geen worries over privacy. Ik mag van Caspar alles opschrijven. Hij leest met u mee.)

LITTLE DID WE KNOW (4)

Helga,
die voor mij altijd heeft gevoeld als mijn spirituele moeder,
overleed op 12 mei 2013,
op moederdag.

Nadat ze had aangegeven me even niet te willen zien, was er na verloop van tijd wel weer wat contact gekomen. Maar nooit meer zo hecht en zo vanzelfsprekend als ooit. En in de weken voor haar overlijden, had ik haar niet meer gesproken. Daar zat ik mee. Het voelde zo on-af.

Tijdens de uitvaart zag ik haar inmiddels volwassen zoons. Ze waren 2 x zo lang als op de foto. Ze hadden er echt wat moois van gemaakt en tot mijn opluchting begreep ik uit hun toespraak dat de laatste jaren de banden weer wat waren aangehaald. Op de achtergrond kwamen er foto's voorbij uit een tijd waarin ik Helga niet had gekend. Helga achter een kinderwagen. Helga met een zonnenhoed. Helga op het strand met de jongens...
Ik zat in de zaal en keek om me heen. Lege stoelen links, lege stoelen rechts, achter me, voor me, zoveel leeg... Er was bijna niemand. Van binnen huilde ik. Hoe kon dit nou? Zo'n bijzondere vrouw die voor zoveel mensen zoveel had betekend! Ik herinnerde me een spirituele avond die ik had verzorgd en waar ze ook bij aanwezig was. De hele avond had ze naarstig zitten typen op haar spraakcomputer. Aan het eind van de avond drukte ze op 'print'. Er rolde een lap tekst uit in de vorm van een soort kassabon. Ze wees, met haar hoofd, naar een vrouw in de zaal. Voor haar was het, dat wat ze had getypt. Het was een consult. Ze had van alles waargenomen en opgeschreven over de gecompliceerde relatie tussen die vrouw en haar moeder. Inclusief tips. Ergens stond: 'Dit verklaart ook uw hoofdpijn op dit moment.' Ik gaf dit 'kassabon-consult' aan de vrouw. Die las het en de tranen liepen over haar wangen. Toen ik haar jaren later tegenkwam, zei ze dat ze nog steeds onder de indruk was van de treffendheid van die tekst en dat ze dat stuk papier nog altijd had bewaard.
Die mensen...
Die hadden er allemaal moeten zijn.
Dat was waardig geweest.
Alleen ze wisten er niet van.
Omdat de kaars van Helga zo langzaam was uitgegegaan.
Omdat ze al een beetje was vergeten.
En boy, wat deed dat zeer.

Twee maanden later verhuisde ik met mijn praktijk naar de Torenlaan. En ik besloot om in een grote open kast een mooie grote foto van Helga te plaatsen. Omdat ze die plek verdiende. Omdat ik haar zeker niet ging vergeten. En ook als een soort supporter, want ik kan haar zien vanaf de plek waar ik mijn consulten geef. Soms, als ik even vastloop, kijk ik naar haar.
'Weet jij nog iets?', denk ik dan.
Zij knipoogt.
En moet ik vanbinnen lachen.

Ook komt ze af en toe langs, 'in de vorm van een boodschap', zoals wij in mediumland vaak zeggen. Dat doet ze opvallend vaak bij beginnende studenten, alsof ze zo toch nog haar bijdrage wil blijven leveren aan het doorgeven van de lessen die ze mij ooit leerde. Mooi was die keer dat een student een beschrijving doorgaf van een hele spirituele vrouw die ook erg van dieren hield. "Gek genoeg moet ik denken aan muizen!", zei ze verbaasd. Ik moest zo lachen, want ik wist waar dit over ging, namelijk die keer dat we samen in haar auto zaten en dat er bij mijn voeten een doos stond waaruit krabbelende geluiden klonken.
"Wat is dat?", vroeg ik.
"O, dat zijn muizen", zei ze.
"Wat?!", riep ik uit.
"Die heb ik gevangen", zei ze. "In de tuin. En die breng ik straks even langs de kinderboerderij."
(Vergeten te vragen: hoe vang je muizen in je tuin?)

Soms voelde ze ver weg.
Soms heel dichtbij.
Zoals dat gaat met dode mensjes.
Maar haar aanwezigheid werd ineens weer heel erg groot
toen ik in december plotseling een bericht kreeg
van haar oudste zoon...

[Gaat het nog mensen? Wordt vervolgd...]

IMG_20200127_100027666

LITTLE DID WE KNOW (2)

De band tussen Helga en mij ontwikkelde zich tot een vriendschap. We deelden veel, waaronder de liefde voor vogels en zij had een grote papegaaienkooi staan die ik van haar over kon nemen. Toen ik ermee thuiskwam, viel me pas op hoe groot hij was. "Hij past niet!", riep ik uit. Op dat moment ging de telefoon. "Ja, met Helga. Past-ie niet? Je kunt hem altijd terugbrengen hoor."
Een medium in je vriendenkring, ik vond dat toen heel apart.

Najaar 2003 ging ik door een moeiijke tijd. Ik was zwanger van de patat, maar raakte in een depressie. Tijdens oud en nieuw kwamen daar paniekaanvallen bij. Ik lag op bed en gilde het uit, zonder te weten waarom. Ineens riep ik om Helga. A. belde haar en... ze kwam. Op Oudejaarsavond! Ze maakte kamillethee voor me, zat op mijn bed, masseerde mijn voeten met warme olie en zei: 'Geef je maar over aan de paniek. Er gebeurt niks. Probeer het maar.' Het bleek de beste manier om ermee om te gaan.
Toen ze later die nacht weg wilde gaan, werd ik weer heel bang. Later kwam ze terug met een sjaaltje dat ze had gedragen en waar ze wat van haar parfum op had gespoten. Toen ik dat tegen mijn neus drukte, werd ik rustig en kon ik slapen, voor het eerst sinds dagen... De periode erna kwam ze elke dag langs. Met iets. Een kruidje. Soep. Een advies... Ze was de moeder die ik nooit gehad had. Ze was het lichtje in het pikkedonker.

Het was eens aan het eind van zo'n bezoek, toen ik haar uitliet en haar door de voortuin weg zag lopen en dacht: 'ze loopt raar.' Ik riep het ook: 'Je loopt raar!' Ik zie het wegwerpgebaar dat ze toen maakte nog voor me...

In de maanden daarna knapte ik langzaam op en... kreeg de Patat. Een geschenk! Mooiere tijden volgden, maar in diezelfde periode ging Helga steeds verder achteruit. Ze liep niet alleen raar, maar ook steeds langzamer en ook haar handen weigerden dienst. Maar Helga en de medische wereld... dat was niet zo'n goeie combinatie. Om maar niet te zeggen: oorlog. Ze geloofde geen enkele arts en volgde dan ook geen enkel advies op. Ze wist het allemaal zelf wel, zei ze. Ik was ondertussen begonnen met spirituele cursussen bij Jose Gosschalk en daar kwam een healer op bezoek die een demonstratie-avond zou geven.
"Zullen we daar samen heen gaan?", vroeg ik.
Dat wilde ze wel. Haar geloof in het spirituele was vele malen groter dan in het reguliere. Dus wij naar die avond. Ik haalde haar op met de auto en het viel me op dat het minuten duurde voordat ze helemaal was ingestapt. Ik schrok, maar ik zei niets. Ik wist dat ze dat niet wilde...
Tijdens de avond zou de healer, Steven Upton, een paar mensen waar hij zich naartoe getrokken voelde, een healing geven. Blijkbaar hielp het dat ik de hele avond keihard met mijn vingers gekruist had gezeten, want ineens rustte zijn blik op Helga. Ze liep, of nee, strompelde naar voren. Steven legde zijn hand op haar bovenrug. Ik zag een frons op zijn gezicht. Zo zat hij een tijdje.
"It's all over the body, but I feel the origin is in the brain", zei hij. "Can't tell you exactly what it is though..."

Er is nooit een officiële diagnose gekomen. Althans, die heeft ze mij niet verteld. En het onderwerp was taboe, dus ik vroeg er ook niet naar. Wel ging ze steeds verder achteruit. Op een dag stuurde ze me een bericht dat ze in het ziekenhuis lag. En daar... was de appelsap vies. Ze moest andere appelsap. Van merk D., bij stalletje Y. op de markt in B. Of ik dat voor haar kon halen. Natuurlijk kon ik dat. Daarna volgde de rest van de boodschappenlijst, want eigenlijk was alles was vies in het ziekenhuis. Dus ontstond er ineens een nieuwe routine, waarbij ik een aantal keer per week met een tas vol boodschappen, een waterkoker en andere spullen naar het ziekenhuis ging, waar we dan samen 'goeie thee' maakten, met 'goeie chocola', terwijl ik andere posters aan de muur moest hangen en zo creëerden we eigenlijk een soort subwereldje dat niets te maken had met ziekenhuis en ziek-zijn. Die twee onderwerpen werden dan ook zorgvuldig gemeden. Alsof ze er niet waren. Ik herinner me dat we aan het rommelen waren toen er een verpleegster binnenkwam en ik dacht: 'Wat doet die hier?'

Het was een bizarre situatie
waar ik met het grootste gemak in mee ging.
Omdat ik wist dat zij het zo wilde.
Omdat zij er toen was met oudejaarsavond.
Omdat ik zo veel van haar hield...

[Wordt vervolgd...]

LITTLE DID WE KNOW...

Alles heeft een begin.
Al weet je vaak aan het begin van iets
niet dat dat het is...

Het was begin jaren '90 toen ik de deur opende van een klein spiritueel centrum hier in plaatsje B., genaamd De Kern. Ik was op een zoektocht. Al wist ik niet precies waarnaar. Ik wist alleen dat ik, sinds mijn afstuderen, voelde dat er 'iets niet in balans' was in mij. Dat een deel van mij goed was ontwikkeld, maar een ander deel helemaal niet. Ik zocht naar dat andere deel. Wat dat ook maar wezen mocht...

En om een of andere reden zocht ik het in de spirituele hoek. Daar was ik, in de loop van de tijd, al de nodige 'onzin' tegengekomen. Consulten die nergens op sloegen, vage toekomstvoorspellingen. Het stelde me teleur, maar ik was denk ik ook een kritische ontvanger. Dat ik het toch steeds weer in die hoek bleef zoeken, is eigenlijk een wonder. Alsof Iets In Mij wist...

Bij De Kern had ik een afspraak met Helga. Een medium. En mijn tactiek was ondertussen: ik zeg niks, laat zij maar praten en dan hoor ik wel of het wat is.
Ik ontmoette haar en ging zitten.
"Ach wat naar voor je", begon ze zonder enige vorm van introductie. "Je hebt het contact met iemand verbroken, maar toch voel je je nog niet van diegene bevrijd. We gaan eens kijken..."
Ik schrok me te pletter. Dit was mijn verhaal! Dit was mijn probleem! Ik had het contact met mijn moeder verbroken en in praktische zin gaf dat rust, maar op een ander niveau helemaal niet, tot mijn frustratie. En niemand wist daarvan, maar zij zag het! Hoe kon dat nou?

Het consult had grote gevolgen. Nog los van het feit dat ik 'echt werd gezien', wat heel bijzonder voelde, wist ik ook meteen dat dit was wat ik zocht. Geen denken en logica, maar Weten en Zien op die ene, onbegrijpelijke wijze. Dit was de andere kant in mijzelf die ik zocht...

Ik bezocht Helga vaker. En toen bekend werd dat De Kern zijn deuren ging sluiten, zei zij: "Dan kom je gewoon bij mij thuis op consult." Dat werden gedenkwaardige avonden. Ik had niet veel geld, dus ik spaarde ervoor. En als ik dan genoeg had, reed ik er nerveus maar ook dolgelukkig op de fiets naartoe. Ik kan die rare mix van emoties soms nog voelen als ik door de wijk rijd waar zij woonde. Wanneer ik aankwam bij haar huis, stond de voordeur al open. Dat vond ik altijd zo bijzonder. Ik liep naar binnen en riep: "Hallo!" En dan was het altijd afwachten uit welk deel van het huis haar stem klonk. "Hallo, welkom! Ga maar vast zitten hoor, ik kom eraan." In de kamer stond op tafel een grote pot verse sterrenmix thee en een kom met stukken chocola. Beiden gingen altijd helemaal op tijdens zo'n avond. Op de achtergrond klonk Pachebel's Canon in D. De hele avond. Op repeat. En dat was zalig. Als ik terugverlang naar die tijd, zet ik het nog wel eens op.

Het waren bijzondere avonden en ik leerde er mijn eerste spirituele lessen. Graag had ik gehad dat zij me helemaal onder haar hoede nam, maar dat wilde zij niet. Ik weet nog altijd niet waarom, maar Helga was dan ook een wat raadselachtige vrouw. Jarenlang kwam ik bij haar thuis en avonden lang spraken we, maar ik wist zo goed als niets van haar. Nu weet ik: een typisch kenmerk van mediums...
Op een keer zag ik een foto van haar met 2 jongens. Ik waagde het erop en vroeg aan haar: "Wie zijn dat?" "Dat zijn mijn kinderen", zei Helga. "Maar ik zie ze momenteel niet." Dat raakte me enorm. Zij die mij had geholpen in het niet-in-contact-zijn met mijn moeder, stond zelf niet in contact met haar kinderen. Hoe kon dat nou? Bij deze warme en bijzondere vrouw. Een vrouw die ik stiekem in gedachten mijn spirituele moeder noemde.

Als ik 's avonds laat weer wegfietste,
zwaaide ze me helemaal uit tot ik bij de hoek was.
En ik zwaaide terug.
Zelden was ik gelukkiger dan op die momenten.
En ik verheugde me op nog vele avonden.
Little did we know...

[Cliffhanger]