LITTLE DID WE KNOW (2)

De band tussen Helga en mij ontwikkelde zich tot een vriendschap. We deelden veel, waaronder de liefde voor vogels en zij had een grote papegaaienkooi staan die ik van haar over kon nemen. Toen ik ermee thuiskwam, viel me pas op hoe groot hij was. "Hij past niet!", riep ik uit. Op dat moment ging de telefoon. "Ja, met Helga. Past-ie niet? Je kunt hem altijd terugbrengen hoor."
Een medium in je vriendenkring, ik vond dat toen heel apart.

Najaar 2003 ging ik door een moeiijke tijd. Ik was zwanger van de patat, maar raakte in een depressie. Tijdens oud en nieuw kwamen daar paniekaanvallen bij. Ik lag op bed en gilde het uit, zonder te weten waarom. Ineens riep ik om Helga. A. belde haar en... ze kwam. Op Oudejaarsavond! Ze maakte kamillethee voor me, zat op mijn bed, masseerde mijn voeten met warme olie en zei: 'Geef je maar over aan de paniek. Er gebeurt niks. Probeer het maar.' Het bleek de beste manier om ermee om te gaan.
Toen ze later die nacht weg wilde gaan, werd ik weer heel bang. Later kwam ze terug met een sjaaltje dat ze had gedragen en waar ze wat van haar parfum op had gespoten. Toen ik dat tegen mijn neus drukte, werd ik rustig en kon ik slapen, voor het eerst sinds dagen... De periode erna kwam ze elke dag langs. Met iets. Een kruidje. Soep. Een advies... Ze was de moeder die ik nooit gehad had. Ze was het lichtje in het pikkedonker.

Het was eens aan het eind van zo'n bezoek, toen ik haar uitliet en haar door de voortuin weg zag lopen en dacht: 'ze loopt raar.' Ik riep het ook: 'Je loopt raar!' Ik zie het wegwerpgebaar dat ze toen maakte nog voor me...

In de maanden daarna knapte ik langzaam op en... kreeg de Patat. Een geschenk! Mooiere tijden volgden, maar in diezelfde periode ging Helga steeds verder achteruit. Ze liep niet alleen raar, maar ook steeds langzamer en ook haar handen weigerden dienst. Maar Helga en de medische wereld... dat was niet zo'n goeie combinatie. Om maar niet te zeggen: oorlog. Ze geloofde geen enkele arts en volgde dan ook geen enkel advies op. Ze wist het allemaal zelf wel, zei ze. Ik was ondertussen begonnen met spirituele cursussen bij Jose Gosschalk en daar kwam een healer op bezoek die een demonstratie-avond zou geven.
"Zullen we daar samen heen gaan?", vroeg ik.
Dat wilde ze wel. Haar geloof in het spirituele was vele malen groter dan in het reguliere. Dus wij naar die avond. Ik haalde haar op met de auto en het viel me op dat het minuten duurde voordat ze helemaal was ingestapt. Ik schrok, maar ik zei niets. Ik wist dat ze dat niet wilde...
Tijdens de avond zou de healer, Steven Upton, een paar mensen waar hij zich naartoe getrokken voelde, een healing geven. Blijkbaar hielp het dat ik de hele avond keihard met mijn vingers gekruist had gezeten, want ineens rustte zijn blik op Helga. Ze liep, of nee, strompelde naar voren. Steven legde zijn hand op haar bovenrug. Ik zag een frons op zijn gezicht. Zo zat hij een tijdje.
"It's all over the body, but I feel the origin is in the brain", zei hij. "Can't tell you exactly what it is though..."

Er is nooit een officiële diagnose gekomen. Althans, die heeft ze mij niet verteld. En het onderwerp was taboe, dus ik vroeg er ook niet naar. Wel ging ze steeds verder achteruit. Op een dag stuurde ze me een bericht dat ze in het ziekenhuis lag. En daar... was de appelsap vies. Ze moest andere appelsap. Van merk D., bij stalletje Y. op de markt in B. Of ik dat voor haar kon halen. Natuurlijk kon ik dat. Daarna volgde de rest van de boodschappenlijst, want eigenlijk was alles was vies in het ziekenhuis. Dus ontstond er ineens een nieuwe routine, waarbij ik een aantal keer per week met een tas vol boodschappen, een waterkoker en andere spullen naar het ziekenhuis ging, waar we dan samen 'goeie thee' maakten, met 'goeie chocola', terwijl ik andere posters aan de muur moest hangen en zo creëerden we eigenlijk een soort subwereldje dat niets te maken had met ziekenhuis en ziek-zijn. Die twee onderwerpen werden dan ook zorgvuldig gemeden. Alsof ze er niet waren. Ik herinner me dat we aan het rommelen waren toen er een verpleegster binnenkwam en ik dacht: 'Wat doet die hier?'

Het was een bizarre situatie
waar ik met het grootste gemak in mee ging.
Omdat ik wist dat zij het zo wilde.
Omdat zij er toen was met oudejaarsavond.
Omdat ik zo veel van haar hield...

[Wordt vervolgd...]

LITTLE DID WE KNOW...

Alles heeft een begin.
Al weet je vaak aan het begin van iets
niet dat dat het is...

Het was begin jaren '90 toen ik de deur opende van een klein spiritueel centrum hier in plaatsje B., genaamd De Kern. Ik was op een zoektocht. Al wist ik niet precies waarnaar. Ik wist alleen dat ik, sinds mijn afstuderen, voelde dat er 'iets niet in balans' was in mij. Dat een deel van mij goed was ontwikkeld, maar een ander deel helemaal niet. Ik zocht naar dat andere deel. Wat dat ook maar wezen mocht...

En om een of andere reden zocht ik het in de spirituele hoek. Daar was ik, in de loop van de tijd, al de nodige 'onzin' tegengekomen. Consulten die nergens op sloegen, vage toekomstvoorspellingen. Het stelde me teleur, maar ik was denk ik ook een kritische ontvanger. Dat ik het toch steeds weer in die hoek bleef zoeken, is eigenlijk een wonder. Alsof Iets In Mij wist...

Bij De Kern had ik een afspraak met Helga. Een medium. En mijn tactiek was ondertussen: ik zeg niks, laat zij maar praten en dan hoor ik wel of het wat is.
Ik ontmoette haar en ging zitten.
"Ach wat naar voor je", begon ze zonder enige vorm van introductie. "Je hebt het contact met iemand verbroken, maar toch voel je je nog niet van diegene bevrijd. We gaan eens kijken..."
Ik schrok me te pletter. Dit was mijn verhaal! Dit was mijn probleem! Ik had het contact met mijn moeder verbroken en in praktische zin gaf dat rust, maar op een ander niveau helemaal niet, tot mijn frustratie. En niemand wist daarvan, maar zij zag het! Hoe kon dat nou?

Het consult had grote gevolgen. Nog los van het feit dat ik 'echt werd gezien', wat heel bijzonder voelde, wist ik ook meteen dat dit was wat ik zocht. Geen denken en logica, maar Weten en Zien op die ene, onbegrijpelijke wijze. Dit was de andere kant in mijzelf die ik zocht...

Ik bezocht Helga vaker. En toen bekend werd dat De Kern zijn deuren ging sluiten, zei zij: "Dan kom je gewoon bij mij thuis op consult." Dat werden gedenkwaardige avonden. Ik had niet veel geld, dus ik spaarde ervoor. En als ik dan genoeg had, reed ik er nerveus maar ook dolgelukkig op de fiets naartoe. Ik kan die rare mix van emoties soms nog voelen als ik door de wijk rijd waar zij woonde. Wanneer ik aankwam bij haar huis, stond de voordeur al open. Dat vond ik altijd zo bijzonder. Ik liep naar binnen en riep: "Hallo!" En dan was het altijd afwachten uit welk deel van het huis haar stem klonk. "Hallo, welkom! Ga maar vast zitten hoor, ik kom eraan." In de kamer stond op tafel een grote pot verse sterrenmix thee en een kom met stukken chocola. Beiden gingen altijd helemaal op tijdens zo'n avond. Op de achtergrond klonk Pachebel's Canon in D. De hele avond. Op repeat. En dat was zalig. Als ik terugverlang naar die tijd, zet ik het nog wel eens op.

Het waren bijzondere avonden en ik leerde er mijn eerste spirituele lessen. Graag had ik gehad dat zij me helemaal onder haar hoede nam, maar dat wilde zij niet. Ik weet nog altijd niet waarom, maar Helga was dan ook een wat raadselachtige vrouw. Jarenlang kwam ik bij haar thuis en avonden lang spraken we, maar ik wist zo goed als niets van haar. Nu weet ik: een typisch kenmerk van mediums...
Op een keer zag ik een foto van haar met 2 jongens. Ik waagde het erop en vroeg aan haar: "Wie zijn dat?" "Dat zijn mijn kinderen", zei Helga. "Maar ik zie ze momenteel niet." Dat raakte me enorm. Zij die mij had geholpen in het niet-in-contact-zijn met mijn moeder, stond zelf niet in contact met haar kinderen. Hoe kon dat nou? Bij deze warme en bijzondere vrouw. Een vrouw die ik stiekem in gedachten mijn spirituele moeder noemde.

Als ik 's avonds laat weer wegfietste,
zwaaide ze me helemaal uit tot ik bij de hoek was.
En ik zwaaide terug.
Zelden was ik gelukkiger dan op die momenten.
En ik verheugde me op nog vele avonden.
Little did we know...

[Cliffhanger]

TOCH BEDANKT

"Zo, blij dat ik eindelijk aan de beurt ben,
want ik weet het allemaal niet meer."

Met die zin komt cliënte D. binnen en ploft neer in een stoel.
Het lijkt een onschuldige openingszin, maar ik hoor iets anders. Ik hoor:
'Hier is mijn probleem. Ik heb nu lang genoeg gewacht. Fix dit.'
En helaas... zo werkt het niet. Dus eerst gaan we het probleem even terugleggen op de plek waar het hoort: in het midden. Op tafel.
"We zullen samen eens gaan kijken wat we eraan kunnen doen", zeg ik.

Het ding dat op tafel ligt, is een knoop. Een grote, dikke knoop die zichzelf steeds vaster heeft getrokken. In gedachte peuter ik eraan om wat ruimte te maken. Om erachter de komen hoe dit is begonnen. En wat ik voel is: zichzelf vastdraaien door stilstand. Door geen werk.
Het blijkt dat ze haar baan is verloren. Sindsdien is ze thuis komen te zitten en is ze letterlijk dat gaan doen: zitten. Uit een soort boosheid naar de wereld. Een sit down staking. En dat heeft negatieve gevolgen, maar vooral voor haar zelf: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel...

"Om weer 'los' te komen, heb ik het gevoel dat je eerst echt weer in beweging zou moeten komen."
Ik zie de afschuw op haar gezicht.
"Ik haat de sportschool."
"Ik bedoel ook niet de sportschool, ik bedoel wandelen, fietsen, lopend naar supermarkt."
"En hoe krijg ik m'n boodschappen dan thuis?", vraagt ze me uitdagend.

Het is duidelijk: dit wil ze niet horen. Maar als hulpverlener ben je er niet om te zeggen wat iemand wil horen, maar om te zeggen wat iemand nodig heeft.
Ze zucht. "Eerst de dokter, toen de fysio en nou begin jij ook al over bewegen. Ik had van een medium toch wel wat anders verwacht."
"Misschien is het gewoon een goed advies...", zeg ik.
"Nee, want bewegen is niks voor mij", zegt ze. "Dus..."
Ze kijkt me aan met een blik van 'kijk maar even verder in je glazen bol, want dit wordt hem niet.'

Hier hebben we een 'HELP!-moment', zoals ik het wel eens uitleg aan studenten. Want ook als medium heb je soms situaties waarin je het even niet meer weet. En wat ik dan doe is het hele ding loslaten en naar boven uitroepen: HELP! (in gedachte). En dan kijken wat er komt.
Er komt wat.
"Dan moet je níet gaan bewegen", zeg ik.
"Wat?!", zegt ze.
"Niet bewegen", herhaal ik.
"O", zegt ze. "Want?"
"Want... je geeft het eigenlijk zelf al aan: het gaat niet. Je kan de motivatie niet vinden in jezelf. Maar daar moet het wel vandaan komen.
"O", zegt ze. "En wat doe ik dan?"
"Niks", zeg ik. "Gewoon wachten. Tot het probleem groot genoeg is en de motivatie wel komt."
Ze kijkt me verbijsterd aan.
"Ben je nou cynisch?"
"Nee", zeg ik.
Dat meen ik ook echt.

Ze vindt het heel moeilijk om hiermee om te gaan en er volgt een scala van emoties en reacties. Van woede tot verdriet. Van 'dit kun je niet maken', tot 'niemand neemt mij ooit serieus'. En dat duurt het hele verdere consult.
"Nou, dan ga ik maar", zegt ze uiteindelijk.
Ze staat op en loopt een paar passen. Dan draait ze zich om.
"Vind je mij nou een loser?", vraagt ze.
Kwetsbaarheid. Een nieuwe deur gaat open.
"Nee hoor", zeg ik. "Ik heb zelf al mijn hele leven een allergie. En om een of andere reden ben ik nu, na 45 jaar, pas op zoek naar de oorsprong daarvan. Terwijl ik er al die tijd zo veel last van heb gehad. Maar blijkbaar is dit pas het moment. Dus nee, ik vind je geen loser. Wij mensen zijn vaak rare, behoudende wezens. En soms moet het eerst heel erg worden voordat we in beweging komen."

En terwijl ik dit zeg, krijg ik het gevoel dat dit gesprek ook zou kunnen gaan over iets veel groters. Iets met massaal vastgeroeste gewoontes met schadelijke gevolgen. Iets met een planeet.

De sfeer is ineens heel anders als ze haar jas aantrekt.
"Ik ga erover nadenken", zegt ze. "Misschien is het wel tijd..."
"Jij weet wanneer het tijd is", zeg ik.
"Denk je dat echt?", zegt ze.
"Ja", zeg ik stellig.
"Nou..." zegt ze. "Dan tóch bedankt."

Het was een geen consult over bewegen, maar over verantwoordelijkheid.
Die wilde zij niet langer hebben.
Maar ik gaf hem toch weer aan haar terug.
Samen met de bijbehorende kracht
om het zelf op te lossen.
Want dat was wat werkelijk nodig was.
(Met dank aan Spirit tijdens het crusiale Help!-moment.)

VERKEERD GEREEDSCHAP

Ik mag graag schrijven over de ziel.
Al moet ik zeggen:
ik snap er nog niks van.

Laatst vroeg ik aan de spirituele wereld waarom ik het fenomeen ziel nog steeds niet snap, na al die jaren ermee werken.
Het antwoord luidde: Proberen om je ziel te snappen, is hetzelfde als proberen om te knippen met een hamer.
'Aha', dacht ik. 'Verkeerd gereedschap'.
En ik vroeg me af: hoe kan het dan wel?

Vandaag was ik me aan het voorbereiden voor een consult met een jonge vrouw toen er, onverwacht, van tevoren al een beeld bij me binnenkwam. Ik dacht: dit beeld heb ik niet opgeroepen, dit is me gestuurd. Maar door wie dan? Door de klant?
Op de voorgrond van het beeld, zag ik een compleet kale boom met druppels aan de takken. Zoals kort na een regenbui. Erachter was een schutting waar een vogel op zat. En weer daarachter, klaarde de lucht op...

De klant arriveerde en we begonnen met het consult. Ze had voelbaar een hele zware tijd achter de rug met veel verdriet en verlies. En in die tijd was ze alle duidelijkheid over zichzelf en haar leven verloren. Geen idee meer, waarheen, waarvoor... Toen dook het beeld op voor mijn ogen. En ik besloot om het met haar te delen en het te duiden.
"De boom is duidelijk flink door elkaar geschud en alles lijkt weg en verloren. Daarom is-ie kaal. De druppels geven de laatste resten van het verdriet weer. Maar de vogel op de schutting staat voor hoop en vrijheid. Hij kan zo opstijgen, al lijkt hij dat nog niet te durven en heeft-ie ook nog geen idee waar hij heen wil. Maar de weersvoorspelling is in elk geval goed."
Ze barstte in huilen uit, tot mijn verbazing.
Het bleken tranen van opluchting.
"Ik heb op weg hiernaartoe gevraagd: 'Laat dat medium me alsjeblieft een beeld geven met wat toekomst-perspectief, zodat ik weer vertrouwen krijg.'"
Nou, dat beeld had ze gekregen.
We spraken erover: de mogelijkheden die zich nu aandienen nu ze 'op de schutting zit'. En hoe weer een beetje het vertrouwen terug te vinden om te gaan vliegen...
Ze zei: "Zo fijn dat je me ook letterlijk een plaatje geeft."
Ik zei: "Het mooie is: jij had dat plaatje eerst aan mij gegeven, nog voordat je hier was. Onbewust, via de ziel. En nu mag ik het weer aan jou teruggeven, zodat je 'met je hoofd' kunt ontvangen, dat wat je eigenlijk diep vanbinnen al wist..."

Dat is de ziel, mensen.
Precies dat.
Alles Wetend.
Met een hoofdletter W.
Niet beperkt door tijd en ruimte.
Zoekend naar een manier gehoord te worden.
Desnoods via een omweg,
desnoods via een medium.

Wij zíjn die ziel! Een ziel die nu geland is in een aardse verpakking en die zo anders klinkt dan ons tetterende hoofd. Zo jammer dat we dat niet van kinds af aan leren. Want om echt en voluit te kunnen leven, zouden we toch op z'n minst moeten weten wie we zijn.
Niet dat het simpel is, want de ziel is ongrijpbaar en ernaar luisteren, vraagt om 'ander gereedschap'.
Maar dit middel werkt wel:
ervaringen beschrijven
en met u delen.
Zodat u het met uw heldere hoofd kunt ontvangen...

[Weekend van de Ziel.
Vrijdagavond 7 t/m zondagmiddag 9 febr.
Texel.
Nog 2 plekken
info: janneke@jannekeleber.nl]

WE BELONG TO YOU AND ME



WE BELONG TO YOU AND ME

Ik mócht vandaag geïnspireerd spreken
tijdens Een Spirituele Dienst,
in Weesp.

Geïnpireerd spreken in het openbaar... vroeger had ik er niet zoveel mee. Liever maakte ik als medium contacten voor de zaal, 1-op-1. Maar op een dag corrigeerde de spirituele wereld mij. Ze lieten me weten: dit is net zo goed contact maken. Zie het als één groot contact. Het contact van de spirituele wereld met de hele zaal. Niet 1-op-1, maar 1-op-50!
Zo, dat was even een inzicht. Daarmee veranderde mijn beeld radicaal. En ik begon in te zien dat ze dat kunnen, vanaf de andere kant. Dat ze precies weten wie op dat moment in die zaal zitten. En wat ze nodig hebben. Allemaal, stuk voor stuk. En dat als ik mijn werk goed doe, als ik goed luister, dat Spirit dan iedereen kan raken, ook stuk voor stuk.

Blijft natuurlijk het ongemakkelijke gevoel dat je zo gaat praten voor een zaal en je weet niet waarover. Maar dat is overgave. En zelfs een controle freak als ik blijkt dat te kunnen leren...

We begonnen de Dienst met een prachtig filmpje over de energie die we allemaal zijn. Frank opende de middag en Anita droeg een mooie tekst voor. Toen draaiden we een nummer dat ik had uitgezocht. 'How Deep is Your Love' van de Bee Gees. En tijdens dat nummer gebeurde er iets aparts: men ging meezingen. Spontaan. Dat gebeurt eigenlijk nooit. En men zong ook niet het hele nummer mee, maar steeds een bepaald stukje. Het stukje met de woorden:

... cause we're living in a world of fools
breaking us down.
When they all should let us be.
We belong to you and me...

Het raakte me. Ik dacht: de zaal vertelt me hier iets. En de spirituele wereld vertelt me hier iets. Dit is waar het over moet gaan zometeen. De communicatie is al begonnen. En nu moet ik Heel Goed Luisteren wat er precies gezegd moet gaan worden.

's Ochtends had ik op Facebook bijgaand filmpje gezien; journalist Charles Groenhuijsen die vertelt dat het een misverstand is dat goed nieuws geen nieuws zou zijn. En dat hij dat zelfs schadelijk vindt dat we alleen slecht nieuws horen. Omdat het niet klopt en omdat het niet helpt bij wat er nu nodig is in de wereld...
Ik begon mijn verhaal met het aanhalen van dat filmpje en de rest... volgde vanzelf. En ik praatte, maar ik luisterde ook mee. En hoorde, heel goed, wat de spirituele wereld tegen de hele zaal wilde zeggen. Ja, er zijn problemen in de wereld. Ja, er is werk te doen. Maar laat je niet ontmoedigen! Er gaan ook dingen goed! Weet dat je allemaal een stukje van het goddelijke licht in je draagt. En dat je dus allemaal geweldig bent.
En prachtig.
En ook in staat tot prachtige dingen.
Ga aan de slag vanuit dat gevoel.
Dan wordt het ook prachtig.

When they all should let us be.
We belong to you and me...

DE OORZAAK VAN DE BRAND (UPDATE)



Gister was ik op controle
bij de dermatologe
voor mijn huid.

"Het ziet er een stuk beter uit", stelde deze dr. L. vast.
"Het voelt ook een stuk beter", zei ik. "Dankzij 'Paardenmiddel 1'."
Paardenmiddel 1 is de eerste stap mogelijk op weg naar de 'biological' die ze me in het vooruitzicht heeft gesteld. Maar: dit werkt ook al! Alleen op 1 voorwaarde: dat ik het elke dag gebruik.
"En dat mag dus niet", zei Dr. L. gisteren. "Maximaal 2 keer per week. Als je het meer gebruikt, wordt het schadelijk."
"Als ik het minder gebruik, word ik weer ziek", zei ik.
Mijn type allergie is er een waar je bovenop moet zitten, anders loopt het al snel uit de hand, zo leert de ervaring.

Dr. L. dacht even na.
"Dan moeten we nadenken over de volgende stap. Een middel dat je immuunsysteem gaat dempen. Het heeft wel de nodige gevolgen. Mijn collega zal je er alles over vertellen. En over een maand hoor ik graag telefonisch hoe je erover denkt."
Op dat moment leek me dat overdreven. Ik kon zo toch ook wel beslissen dat ik dit wilde, want wat was het alternatief? Totdat. De collega ging vertellen: vooronderzoek nodig of mijn longen het aankunnen, veel bijwerkingen, meer last van virussen en ontstekingen, elk jaar een griepprik, darmklachten en misselijkheid... Het ging maar door en hoe meer ik hoorde, hoe meer ik voelde: nee.

Ik zei nog netjes ja. Ik liet de longfoto maken bij radiologie. Ik regelde het nodige bloedonderzoek vooraf. Maar dat andere geluid in mij werd steeds sterker: neee! En tegen de tijd dat ik buiten stond, klonk het als: NEEEEE!!

Ik bedoel het niet ondankbaar. Het is heel mooi dat zo'n middel bestaat en het stelt me gerust dat er iets is voor in het geval dat het weer mis zou gaan. Maar het idee van het platleggen van een systeem dat eigenlijk bedoeld is om mij te beschermen en dat in mijn geval overactief is... Nee. Het voelt niet goed. En de volgende gedachte was: ik móet dit toch zelf kunnen oplossen!

Ik weet waar het begonnen is mis te gaan. Ik was 4 en dingen gingen niet goed thuis. Ik was in gevaar. En ik was te klein om me te verweren, dus zei mijn immuunsysteem: dan ga ik het doen. Twee keer zo hard als normaal. Nee, zelfs 10 x zo hard als normaal. Alles om jou te beschermen. En... zo denkt het dus nog steeds.
De truc is, zo voel ik, om met dit systeem in gesprek te komen. Om het te bedanken voor alles. Maar ook om het duidelijk te maken dat ik nu groot ben. Dat ik hard gewerkt heb en dat ik nu voor mezelf op kan komen. Wat destijds nodig was, is dat nu niet meer. Een goed gesprek dat ik al wel geprobeerd heb te voeren, maar... ik kom nog niet diep genoeg, zo voel ik. Ik kom in mijn eentje niet bij de kern.

Een paar weken geleden zag ik bijgaand filmpje. Over een sympathieke presentator met een allergie die in gesprek komt met Peter Crone. Dat kwam even binnen!
En ik brulde het uit naar het scherm: dit ben ik! Ik ben die Kerwin! Het teveel aan vuur, het verzet (diep van binnen) tegen hoe het ooit was. De stress daarvan, de afweer ertegen... en de irritatie tot gevolg! Peter Crone (die deze gesproken healing ongelooflijk mooi doet in mijn ogen), is een onbereikbare behandelaar voor mij. Qua afstand en qua kosten.

Maar mijn vraag is nu:
kent iemand iemand
die op deze manier werkt.
Zodat ik kan voorkomen
dat ik iets moet platleggen
dat zo lang zo hard
voor mij heeft gewerkt.
En waar ik zo graag tegen zou willen zeggen:
kalmeer maar.
Het is goed nu.
Het is nu echt allemaal goed.

... THY SEA IS SO BIG...

We zaten in strandtent Parnassia.
Vriendin M. en ik.
We hadden gewandeld over het strand
en gepraat
en allebei een wens voor 2020
het Universum in gelanceerd.
En daarna waren we dus naar Parnassia gegaan.
Waar het volgende gebeurde.

M. vroeg aan mij op wat voor momenten in mijn leven ik mij het best had gevoeld.
Ik zei: "In de natuur."
"Ja", zei ze. "dat heb ik ook. Vooral op zee."
Ik vroeg of ze zo'n moment kon beschrijven.
En M. vertelde:
"Ik deed een keer mee aan een zeilwedstrijd op zee, van Scheveningen naar La Rochelle in Frankrijk. De kinderen waren toen nog klein en ze hadden me uitgezwaaid. Niet lang na vertrek, kwamen we echter terecht in een extreme storm. En tot mijn eigen verbazing voelde ik me toen zo gelukkig, dat ik dacht: 'Als ik nu doodga, dan is het helemaal goed'."

Dit verhaal had natuurlijk iets raadselachtigs en ik wilde weten hoe het zat. Waarom nou juist op dát moment zó gelukkig? Waarom was ze niet gewoon bang, of bezig met de kinderen? Dus ik stelde vragen. En M. moest 'graven'. En graven is goed, want in de diepte, daar ligt het goud. Alleen kwam M. er ook niet helemaal uit, dus het was even stil.
"Ik weet niet waarom", zei ze toen. "Maar ik moet ineens denken aan een bordje dat hing in ons familie-schip van vroeger. Daarop stond: 'O Lord, thy sea is so big, and my ship is so small.' Ik vond dat als kind altijd een beetje een stom bordje. Maar nu moet ik er ineens weer aan denken..."

Het was weer even stil.
We snapten allebei niet wat dat bordje nou met het gesprek te maken had.
Om ons heen kwamen gezinnen met kinderen binnen. Naast ons las een man de krant en een hond rende naar een bak met water.
En toen ineens, viel het kwartje, bij ons allebei.

Wij mensen dénken te weten wat ons gelukkig maakt: dingen als succes, bewondering, status en alles onder controle. Maar op het moment van die storm, ontdekte M. dat het ware geluk hem juist zit in precies het tegenovergestelde. In het helemaal los zijn van de controle, in het overweldigende om ons heen. Daar waar het ego juist helemaal niets meer heeft in te brengen. Op dat moment was zij in de handen van iets veel groters. Ze was een speelbal van de grote zee.
De big sea van de O, Lord...

Wij zijn allebei niet gelovig opgevoed en eigenlijk maakte dat het moment nog mooier. Dit kwam niet uit een boekje, of van een preekstoel. Dit kwam van heel diep vanbinnen. Midden in Parnassia, daar deden wij deze (voor ons) grote ontdekking:

Het grootste geluk
zit hem niet in het vasthouden.
Maar in het loslaten.
En in het één kunnen zijn met
dat Ene.

SOMEWHERE OVER THE RAINBOW

images

Medium-technisch gezien was 2019 voor mij
het jaar van de dieren.
Zoveel consulten met overleden dieren!
Zoveel dieren die doorkwamen tijdens een demo!
Het was niet mijn plan.
Het is een offensief,
van hen.

Ook bij spiritueel centrum Zwave -Ruimte voor hart en ziel hebben ze een groot hart voor dieren. En zo kwamen ze op het idee om dit najaar een demonstratie-avond te organiseren waarbij we, met 3 mediums, ons open zouden stellen voor alleen maar dieren. Het was experimenteel. Gewoon kijken wat er zou gebeuren. Het was spannend. We hadden geen idee.

De pipo had wel belangstelling voor die avond.
"Misschien komt Aag wel door", zei hij hoopvol.
Aag is de blauwe halsbandparkiet waarmee hij een hele speciale connectie had. De vogel die hem uit zijn depressie hielp. Die hem opvrolijkte toen hij het helemaal niet meer zag zitten. Maar ook de vogel die overleed anderhalf jaar geleden. Sindsdien wacht de pipo nog altijd op 'een teken'. Er waren wel wat dingen gebeurd. Bijzondere dingen in mijn ogen. Maar met een medium als moeder, is de pipo een zeer kritische ontvanger. Hij wilde ge-wauwd worden.
"Wat zou je willen weten van Aag?", vroeg ik.
"Of hij denkt dat het nog wat wordt met mij in het leven. Of mijn dromen nog gaan uitkomen. En of ik hem ooit weer zal zien", zei de pipo.
Het zal voor sommige mensen raar klinken,
maar er bestaan soms diepe zielsconnecties tussen mensen en dieren.
En dan doet gescheiden zijn zo'n pijn...

Op de avond van het experiment gebeurde wat wel vaker gebeurt: de pipo had geen energie om nog ergens heen te gaan. Tot zijn grote spijt.
"Zou Aag ook iets door kunnen geven als ik er niet bij ben?", vroeg hij.
"Ik weet het niet", zei ik. "Ik ben zelf aan het werk, dus ik zou niet weten hoe."

Het was een avond in klein gezelschap en we zaten in een kring. Dat gaf een huiselijke sfeer die we vonden passen bij dieren. Anita Kijf had een vrolijk liedje uitgekozen om mee te starten: 'Over the Rainbow' in de versie van de Hawaïaanse zanger Israel Kamakawiwo'ole. Ik concentreerde me tijdens de muziek alvast op de spirituele wereld, want ik zou het eerste contact maken. En boy wat een leuke avond werd het. Parkieten, katten, honden, ze kwamen allemaal door en helemaal aan het eind was er nog een paard...
Collega Saskia Kosterman voelde hem echt fysiek en ze zei, met haar armen wijd: "Het is een gigantisch paard. Echt gi-gan-tisch."
Ontvangster: "Hij heette Giant."
Aaaaah, dat wilde hij dus zeggen.
We leerden veel.

"Alleen geen bericht van Aag helaas", zei ik na afloop tegen Frank Osinga.
"Wie is Aag?", vroeg Frank.
"De vogel van de pipo", zei ik.
"Wat voor kleur had die?", vroeg Frank.
"Blauw", zei ik.
"Heb jij naar de tekst van het nummer geluisterd?", vroeg Frank.
"Nee", zei ik.
Hij haalde de tekst van het liedje erbij op zijn telefoon:

Somewhere over the rainbow

Bluebirds fly

And the dreams that you dream of...

really do come true

Someday, I wish upon a star

Wake up where the clouds are far
behind me

Where trouble melts like lemon drops

High above the chimney top
s
That's where you'll find me

Zo, die kwam binnen.

De pipo sliep al toen ik thuis kwam, maar ik maakte hem gewoon wakker.
"Er is toch een bericht van Aag gekomen! Via een liedje! Met antwoorden op jouw vragen!"
Toen hij de tekst las, zag ik het aan hem:
Hij was geraakt.
"En degene die dit liedje uitzocht, wist dit niet van Aag en die vragen? Dan vind ik het echt heel bijzonder..."

Voor Sinterklaas vroeg hij een ukelele.
Hij nam het ding mee naar boven
en begon te oefenen
op Over the Rainbow.
En muziek maken, zo blijkt, ontspant hem enorm...
Dreams really do come true.

Ik wens u een dromerige Kerst.
En een coming true 2020.

HET BORDJE BIJ AFSLAG 7

Er schijnt ergens een bordje te staan.
Langs de weg, bij afslag 7.
Ik heb ervan gehoord,
maar zelf heb ik het gemist.

Afslag 7, even ter verduidelijking, is de afslag vanaf de Hoofdweg. Het is de afslag met de naam Het Spirituele Pad. En precies daar staat dus dat bordje, met wat instructies. Dit is wat erop staat:

- U verlaat nu de Hoofdweg.
- Vanaf hier is de weg onverhard en minder overzichtelijk.
- De bewegwijzering wordt niet langer verzorgd door de ANWB, maar door een andere, Hogere instantie.
- Daar waar bordjes ontbreken, vertrouwt u op uw Innerlijke GPS.
- Lang niet iedereen zal u volgen, maar er zijn vele wegen naar Rome en ooit treft u elkaar allemaal weer aan.
- Door frequentie-verschillen kan er storing optreden in de communicatie met de Hoofdweg. Wees geduldig.
- U zult vanaf nu grote afstanden alleen afleggen. Zoek het gezelschap in uzelf.
- Op deze weg is de reis het doel en niet de bestemming.
- Er is geen weg terug.
- Fijne reis.

Nogmaals, het schijnt er te staan,
maar ik heb het gemist.
Mocht u binnenkort Afslag 7 nemen en het zien staan:
maak even een foto.
Dank!

En ook namens mij: Fijne Reis.

OF ZE DE MAGIE MOCHTEN VOELEN...

1
2

Voordat de lesdag begon
was ik nog even ‘in gesprek’ met boven.
En ik legde ze een wens voor:
Mogen ze vandaag de magie van de spirituele wereld voelen?

‘Ze’ zijn mijn nieuwe eerstejaars studenten. Een leuke groep met mensen die nog helemaal aan het begin van hun reis staan, die nog met vraagtekens in de ogen binnenkomen en vol verwondering kunnen zijn, maar ook… nog vol met angsten. Angsten die voortkomen uit onwetendheid. En in hun geval ook uit iets teveel rare verhalen die ze hebben gehoord over ‘entiteiten in je aura’ en ‘dolende zielen’. (Als de mensen die die verhalen vertellen toch eens wisten hoeveel schade ze daarmee aanrichten… )
En ik kan nog zoveel vertellen over hoe mooi, groots, intelligent, liefdevol en magisch de spirituele wereld is, maar het komt pas echt over als mensen het zelf mogen ervaren.

’s Ochtends hadden sommigen van hen, in de kring en onder mijn begeleiding, hun eerste contact met de spirituele wereld gemaakt. En ’s middags zouden we van ziel tot ziel gaan werken. Tenminste, zo had ik het in mijn hoofd…
Vlak voor de pauze gebeurde het. Er kwam een kat binnenlopen. Ja, echt. Vanuit de wachtkamer. Hoe kwam die daar? En wat kwam die doen?
“Hé”, zeiden E. en R. “Dat is grappig. Dat is die kat die vanmorgen met ons meeliep vanaf het station. Wij zeiden nog: wat leuk dat je ons begeleidt vandaag.”

Eigenlijk weet je het dan al, hè.
Maar ja, dat hoofd…

De kat was druk en aandachttrekkerig. Hij keek iedereen intens aan en liep steeds maar rondjes, heel rusteloos. Ik zei: “Ga jij maar weer naar buiten.”
Maar toen ik de deur achter hem had gesloten, hoorde ik een geluid waarvan ik niet wist dat het uit een kat kon komen. Een soort van gillen. En toen wist ik: dit is niet de bedoeling, dus ik liet hem weer binnen. Op dat moment kwam ook dat gevoel in me op: ‘er moet nog 1 contact gemaakt worden.’ (De controle over de les was ik hier wel zo ongeveer kwijt.)

“Kan het kloppen”, zei ik toen we na de pauze weer begonnen, “dat er iemand is die nog een contact wil maken?”
“Ja”, zei E. “Ik had dat gevoel inderdaad.”
Kijk, daar had je het al. Ze sloot haar ogen, stemde zich af en begon te vertellen, over een vrouw en de bij behorende beelden. Toen ze daarmee begon, liep de kat recht op haar af. Voor de eerste keer sinds hij binnen was ging hij rustig zitten, precies bij haar voeten. Zo moest het blijkbaar gaan.
Ook voor E. was het de eerste contact zo in de groep, dus het was even zoeken. Maar terwijl we uitzochten wie de vrouw uit de spirituele wereld was en bij wie in de groep ze hoorde, ging de kat nu op zijn zij liggen en keek R. aan. Ik dacht: ‘Aha, dus het is niet voor niets dat je met precies deze twee vrouwen vanochtend bent meegelopen. Jij had een opdracht om iets tot stand te laten komen.’

Om privacy-redenen kan ik hier niets over het contact zelf vertellen. Maar het was het contact van iemand uit de spirituele wereld die een nare indruk heeft nagelaten in het aardse, met de nodige schade tot gevolg. En die nu vanaf de andere kant liet zien: ik heb het zo niet gewild. En mag ik je alsjeblieft helpen met helen…

Toen het contact klaar was, liep de kat weer naar de wachtkamer.
Job done.
Voor R. was het zo ingrijpend geweest, dat ze eerst een rondje ging lopen. En daarna besloot dat het genoeg was voor vandaag en dat ze naar huis ging om alles te laten bezinken.
Drie keer raden wie er met haar meeliep toen ze het pand verliet…

(Tekst tot stand gekomen met goedkeuring van R. En dank aan Elise, die wist dat ze foto's moest maken...)